Tag Archives: clips

σαράντα δύο

εναλλαγή δραπέτευση

Ξυπνάω και πετυχαίνω στο ράδιο το 42, είναι καταπληκτικό το πώς ουσιαστικά κρύβει 3 διαφορετικά τραγούδια σε συσκευασία ενός. Δεν έχει επωδό και κάθε λεπτό αλλάζει ο ρυθμός, το στυλ, τα όργανα. Μπαίνω σε coldplay mood και ανοίγω στο youtube το βιντεάκι του life in technicolor ii (δείτε το και σεις), πόσο ευχάριστο και αισιόδοξο χωρίς ίχνος διδακτισμού, σου φωνάζει «μην αφήνεις το Πλαίσιο να καθορίζει τα όρια σου, τα όριά σου είσαι εσύ».

Και μετά σκέπτομαι όλα τα κοινότοπα που απορρέουν από τα παραπάνω, τους δρόμους και τις αποφάσεις που παίρνουμε, μερικές φορές τόσο απροετοίμαστοι, τόσο αφελείς, τόσο λίγοι, πχ να, ο επαγγελματικός προσανατολισμός στα 18, αμήχανος, τυφλός, τυχαίος, χρειάζεται τόση καθαρότητα και τόσο σθένος αργότερα για να αποδεχτείς τις διαφωνίες μεταξύ πραγματικότητας και επιθυμίας (όχι πια άλλα δικόγραφα, από δω και πέρα μόνο τραγουδιστής σε μπουκουζομάγαζο). Σκέπτομαι τις συμβάσεις και τους συμβιβασμούς, τις εύκολες και τις αβασάνιστες λύσεις, τις πιεστικές σπαζοκεφαλιές που πρώτα πρέπει να λύσουμε στη βούληση κι ύστερα στο μυαλό μας, τις μεγάλες ερωτήσεις που θέτουμε στη Ζωή και τις απαντήσεις που εκείνη μας δίνει, αόριστες, αλλοπρόσαλλες, εκτός θέματος, σα μια Πυθία έτοιμη για συνταξιοδότηση που θέλει λίγο να το διασκεδάσει.

ακόμα περισσότερο 42

Advertisements

uncut

qq-moviola

Cut, erase, rewind. Άγνωστες λέξεις στο μέτρημα του χρόνου. Απογοητευμένος ο άνθρωπος από την αδυναμία επανεκκίνησης, από την αδυναμία διόρθωσης των λαθών του ή γιατί όχι, από την αδυναμία χαλάσματος των σωστών του, απογοητευμένος που τα όρια του εκτείνονταν μόνο στις 3 και όχι στις 4 διαστάσεις, ανακάλυψε παράλληλα σύμπαντα όπου αυτός θα ήταν ένας πραγματικά παντοδύναμος Δημιουργός, ένας Δημιουργός με απόλυτο έλεγχου του χώρου, του χρόνου και των μέσων. Θα είχε τότε μόνο να αντιπαλεύεται το πόσο εμπνευσμένος ξυπνούσε κάθε πρωί. Ακόμα καλύτερα και από τον Θεό, δηλαδή, που αν πιστέψουμε την Επιστήμη έφτιαξε αυτό τον κόσμο γιατί δεν ήταν δυνατό να φτιάξει έναν διαφορετικό.

μοναξιές πολλαπλότητες

Και τα παράλληλα σύμπαντα, φυσικά, ονομάστηκαν τέχνες και μαστοριλίκια. Σβήσιμο, ξαναγράψιμο, ζωγραφική πολλαπλών επιπέδων, παλίμψηστα, αποκαλυπτικά x-rays, σπασμένα καλούπια και αγγεία, ξοδεμένα μάρμαρα, μουτζούρες, τσαλακωμένα φύλλα γραφομηχανής σκορποχώρι στο δωμάτιο, τασάκια γεμάτα γόπες, remakes, επανεκδόσεις, παροράματα, πολλαπλές ηχογραφήσεις, στούντιο, τερατώδεις πολυκάναλοι μείκτες, πρόβες, αλλαγές σκηνοθέτη, ηθοποιών, κοινού, ταινίες, κάμερες, λήψεις, μοντάζ, τρελαμένα μοντάζ, μοντάζ, μοντάζ, μοντάζ.

επάγγελμα συναίσθημα

Είναι φορές (ή πάντα), τότε, που εντυπωσιασμένοι από την ελευθερία/αναρχία στη διαδικασία παραγωγής τέχνης προσπαθούμε να τις μεταφέρουμε και στην κανονική, την εκτός καμβά ζωή: και κομματιάζουμε και μοιράζουμε το είναι μας σε σκηνές πολλαπλές και χαοτικές, και συνθέτουμε ένα κόσμο με το πόδι στο γκάζι να τρέχει μπρος και πίσω μεταβάλλοντας τα (υπο)μοτίβα, τις συνθήκες, τα αίτια, τα αιτιατά, τις αλληλεπιδράσεις, τις αποφάσεις, και φτιάχνουμε έναν κόσμο κουραστικό στο μάτι και ανεπεξέργαστο στο μυαλό, και ανθρώπους πεπεισμένους για το δίκαιο της μεταβολής και του χαμαιλεοντισμού, υπεκφυγές, μετάνοιες, αλλαξοπιστήσεις, τρέλα, «είσαι ό,τι δηλώσεις», εθιζόμαστε σ’ ένα αδιάκοπο status update, όλο αυτό φυσικά είναι ένα μεγάλο ψέμα, αν ξεζουμάρεις λίγο το φακό θα δεις ότι και πάλι, με όλες τις παλινωδίες, τις επαναστάσεις και τις ανατροπές η ζωή κι ο χαρακτήρας μας αδήριτα κυλάει γραμμικά προς την άκρη του βέλους.

περιπλάνηση εγκλεισμός

Κι είναι, απ’ την άλλη, η αρχετυπική αυτή συναίσθηση της νομοτελειακής, συνεχούς γραμμικότητας που συγκινεί όταν την ασπάζονται και οι δημιουργοί, ένα κλείσιμο του ματιού, μια εκούσια φυλάκιση στο χρονικό κλουβί, μια συνομιλία επί ίσοις όροις μεταξύ του φυσικού και του τεχνητού κόσμου. Με άλλα λόγια: one shot clips.

από το public στον republic

(post επαρχιώτης-στην-ομόνοια)

Θα βρισκόμασταν για λιγότερες από 24 ώρες το ΣΚ στη Θεσσαλονίκη κι ήξερα ότι ένα πράμα έπρεπε να κάνω: να προλάβω ένα βιβλιοπωλείο ανοιχτό για να αγοράσω τον Φεβρουάριο. Πήγα στο public στην Τσιμισκή. Όλα ωραία και τακτοποιημένα και καλοσχεδιασμένα. Με μια ένσταση. Αυτήν εδώ την επιγραφή:

Τι πάει να πει «βιβλία που πρέπει να διαβάσετε»; Λίγο επιθετικό μου ακούγεται. Σα να ‘μαι μπόμπιρας και με απειλούν ότι πρέπει να φάω όλο το φαΐ μου. Η αγγλική έκφραση είναι συντετμημένη και απρόσωπη, διαχέεται έτσι η ευθύνη ανάγνωσης (εγώ, εσύ, ο διαχειριστής της πολυκατοικίας, το ανθρώπινο συλλογικό, κάποιοι εξωγήινοι, ίσως μερικά πολύ έξυπνα ζώα). Η αντίστοιχη μετάφραση στα ελληνικά θα ήταν «διαβαστέα βιβλία», στη γραμματική στο σχολείο έγραφε ότι η κατάληξη «-τέος» σημαίνει ότι ΠΡΕΠΕΙ να πραγματοποιηθεί η ενέργεια που δηλώνεται στο ρήμα (σε παραλληλία με την «-τός» που σημαίνει ότι ΜΠΟΡΕΙ…). Διαβαστέα βιβλία. Χμ δε θα το καταλάβαιναν και πολλοί υποθέτω. Οπότε να σου και η «απειλητική» προστακτική σε 2ο πρόσωπο. Μοιάζεις looser και αμόρφωτος που δεν έχεις διαβάσει τίποτα από αυτά τα ράφια και νιώθεις τύψεις και λες θα βελτιωθώ, αγοράζεις δύο τρία, ακόμα και να μην προλάβεις να τα διαβάσεις τουλάχιστον τους έχεις ξεγελάσει. Αλλά φευ, του χρόνου που ξαναεπισκέπτεσαι το βιβλ/λείο, μαθαίνεις με τον πιο μειωτικό τρόπο ότι «πλέον μια νέα μικροτεχνολογική μέθοδος έχει εφαρμοστεί και το ποια βιβλία έχουν όντως διαβαστεί είναι ένα δεδομένο ανιχνεύσιμο οπότε χρειάζεται προσοχή κι εγρήγορση». Έτσι στο λένε, σε παθητικό τρίτο πρόσωπο γιατί έχουν διαβάσει το προηγούμενό σου σχόλιο και δεν αφήνεται πλέον χώρος για οδούς υπεκφυγής.

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι (για μούχλες σαν και μένα) μιας διανυκτέρευσης σε ξένη πόλη είναι που το βράδυ πριν κοιμηθείς συντονίζεσαι με τους τοπικούς ραδιοσταθμούς. Παλιότερα, για να το κάνεις αυτό έπρεπε να κουβαλάς ένα κιλό/λίτρο παραπάνω βάρος/όγκο στις αποσκευές σου, ενώ τώρα όλη αυτή η λειτουργικότητα κρύβεται μέσα στο κινητό σου. Απ’ την άποψη αυτή καλά τα έχει πάει η εξέλιξη του είδους μας. Πατάς λοιπόν το κουμπί και το κινητό/ράδιο σβήνει όλες τις προηγούμενες καταχωρήσεις και αποθηκεύει τους πιο δυνατούς σταθμούς της νέας πόλης. Θα μου πεις, δε διστάζεις που σβήνονται οι αγαπημένοι σου σταθμοί της πατρίδας σου; Όχι, γιατί είναι ένα μάτσο χάλια, όσο χάλια είναι και τα βιβλιοπωλεία της που με αναγκάζουν να τρέχω στο παρά πέντε στο public για να αγοράσω τον Φεβρουάριο. ΤΙΠΟΤΑ δε συμβαίνει στην πόλη μου. Κι απ´ τα ΠΟΛΛΑ που συμβαίνουν έχω φροντίσει να απαξιώνω τα περισσότερα για να ´χω πάτημα να γκρινιάζω. Τον Φεβρουάριο πάντως δεν τον φέρανε. Κι οι μουσικοί σταθμοί είναι όντως χάλια. Για αυτό και πριν κοιμηθώ τώρα στη Θεσσαλονίκη κάθομαι μια ώρα και διαβάζω φλεβάρικα κεφάλαια και ζαπάρω μεταξύ republic και rock fm. Και πετυχαίνω αυτό, που μέσα στον ενθουσιασμό και τη γλύκα της βραδιάς για πρώτη φορά συνειδητοποιώ ότι ήταν το πρελούδιο για το σπουδαιότερο electropop τραγούδι 3 χρόνια αργότερα:

Αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του (καλού) ραδιοφώνου. Όσα χιλιάδες mp3 και cd να ‘χεις περασμένα στον ΗΥ σου, στο ράδιο θα ακούσεις εκείνο το αγαπημένο σου που σου ‘χει διαφύγει. Και τότε κατακλύζεσαι από ένα συναίσθημα απρόσμενης χαρωπής πληρότητας. Και κάτι ακόμα. Νιώθεις κι εσύ ένα ευτυχισμένο γρανάζι (χμ, σχήμα οξύμωρο) στο τικ τακ του κόσμου τούτου. Ένα manual pdf δε με βαπτίζει μαραγκό, μια συνταγή δε με μασκαρεύει μαγείρισσα, ένα pc δε με κάνει dj, ούτε ένα blog συγγραφέα. Τον θέλω τον dj να με αιφνιδιάζει όμορφα, να μου μιξάρει τρελές αλλαγές, να μου θυμίζει ξεχασμένα, να, σαν το Behind the Wheel. Και τον θέλω τον συγγραφέα να φτιάχνει στοιχειωτικές ιστορίες για ανθρώπους καθημερινούς και συνάμα ξεχωριστούς, για ανθρώπους που όλος ο κόσμος προβάλλεται ιδιότροπα στο μυαλό τους και κείνο παρατηρεί, άλλοτε παγώνει άλλοτε αδιαφορεί άλλοτε θερμαίνεται και παράγει ιδέες, ιδέες και λόγια, ιδέες λόγια και δράση, να, σαν το Φεβρουάριο.

ΥΓ Το μόνο που μένει σ’ όλο αυτό το απέραντο γραναζολόι είναι να καταπιαστώ και γω με κάτι χρήσιμο ή ευχάριστο ή ελπιδοφόρο για να χαροποιώ κάποιους άλλους. Δε βιάζομαι. Καλά καλά δεν έχω κλείσει μισό αιώνα λειτουργίας.

from hero to zero

(post ζευγάρια τραγουδιών ΙΙ)

The Wallflowers: Heroes (1998) <-> Nirvana: The Man Who Sold The World (1993)Το πρώτο, από το soundtrack μιας αποτυχημένης ταινίας, δίνει την ευκαιρία στους Wallflowers να προσθέσουν μια επιτυχία στην όχι και μακροσκελή σχετική λίστα τους. Το δεύτερο, από μια εμφάνιση παραγγελία του MTV, καταλήγει ναυαρχίδα του σπουδαιότερου unplugged κονσέρτου.

Οι Wallflowers σκαρώνουν μια επική μίνι εισαγωγή που γρήγορα καταλαγιάζει σε προετοιμασία για το τι θα ακολουθήσει. Το τραγούδι είναι μια ανηφορική διαδρομή προς την κορύφωση της πραγμάτωσης μιας εξωφρενικής, ερωτικής ευχής, ένα ζευγάρι με τον κόσμο όλο ενάντια διαπιστώνει ότι τους χρειάζεται «ηρωικό» υλικό για να τα βγάλει πέρα με εχθρούς συντηρητικούς και πάνοπλους, εξού και επικινδυνότατους. Ηρωικό υλικό, έστω και για μια μέρα, να τι χρειάζεται αυτή η αγάπη.

Απ’ την άλλη, οι Nirvana, αν και unplugged, ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα τόσο με το γεμάτο ήχο τους (κιθάρα, τύμπανα, ακόρντα, βιόλα) όσο και με τη σπαρακτική χροιά του τραγουδιστή τους. «Συναντούν» τον άνθρωπο που πούλησε τον κόσμο. Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει κάποιος; Εντάξει τον εαυτό σου, εντάξει τους φίλους σου, αλλά τον κόσμο; Κι όλο αυτό στο όνομα ποιας αξίας, με τι αντίτιμο και τι συνέπειες; Απλός πολλαπλασιασμός: όταν είσαι ένα σκέτο μηδενικό, ό,τι και να πιάσεις γίνεται ένα σκέτο τίποτα.

hero2zero

-Πουλάς τρέλα ή όντως δεν ξέρεις ότι και τα δυο τραγούδια είναι του Bowie; Ναι, αλλά το πρώτο το ξαναθυμήθηκα μετά από χρόνια από τους Wallflowers και το δεύτερο δεν ήξερα καν ότι υπήρχε πριν τους Nirvana (ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΜΕ). Ως διασκευές δε λένε και πολλά πράματα, με την έννοια ότι δεν αναδομούν τα πρωτότυπα. Οι Wallflowers ανεβάζουν λίγο την ηλεκτρική ένταση, οι Nirvana αναπόφευκτα την κατεβάζουν. Τα πρωτότυπα είναι ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ, κι είναι τόσο εύκολο να καρφώνεις την μπάλα όταν στέκεσαι στους ώμους ενός γίγαντα. Απ΄την άλλη, ο Dylan προσθέτει κάτι στην αποφασιστικότητα και σοβαρότητα που απαιτείται σε κάθε ήρωα σε αντίθεση με την εμμονική τρέλα του Bowie, ο δε Cobain ζει γεμάτος τύψεις το τραγούδι ως να ήταν όντως αυτός που συνάντησε και δεν απέτρεψε τον προδότη από την καταστροφική του αποστολή.

Δείτε και το video clip του Μποουίστικου Heroes. Τη στάση του, τη ματιά του, τις χειρονομίες. Λες και όλο το τραγούδι γράφτηκε για να μπορέσει να ξεστομίσει την κραυγή στο 1:16. Όσο για το «the man who sold the world lyrics», googlάρετε το και να γιατί φρικάρει ο David.

beautiful rem

(post τσελοστραφές)

Είδα σήμερα μετά από καιρό αυτό το video-clip. Το βάζω όποτε θέλω μια κουβέρτα ζεστασιάς και αισιοδοξίας να με τυλίξει. Χα, μοιάζει και με την (Μεγάλη) εβδομάδα που πέρασε, μια περίοδος παθών που καταλήγει σε ένα happy-end λύτρωσης. Δείτε το. Ως το τέλος. Σε μένα πάντα φέρνει αυθεντικές ανατριχίλες.

-Μα πώς; Αφού δε μιλάει ούτε για έρωτες ούτε για επαναστάσεις ούτε για φιλίες.

Δεν έχει σημασία. Το φιλμ σαν φιλμ είναι τόσο στερεά δομημένο γύρω από τις τελικές νότες τσέλου του τραγουδιού που θα ‘πρεπε να διδάσκεται στις σχολές κινηματογράφου. Και το μήνυμά του είναι τόσο ελπιδοφόρα θετικό που φαντάζομαι θα ΄ναι στην 1η σελίδα κάθε φυλλαδίου ομάδας υποστήριξης προβληματικής συμπεριφοράς.

Σκηνοθέτης είναι ο Nigel Dick. Από μια σύντομη φιλμογραφία του (και χωρίς να έχω δει και πολλά από τα υπόλοιπα) αυτό πρέπει να είναι το αριστούργημά του.

Ακόμα κι αν αντιπαθείς τους REM το clip θα σε κάνει να τους συμπαθήσεις. Άμα πάλι είσαι φίλος τους θα χαίρεσαι όλο καμάρι διότι η συμβολή τους δίχως άλλως στην ιδέα και την απόδοση του ύφους ήταν καθοριστική. Ερώτηση: έχουν λόγο οι καλλιτέχνες στα clip όπου πρωταγωνιστούν; Ναι, όσο και οι πορνοστάρ που ισχυρίζονται ότι φτιάχνουν μόνες τις web σελίδες τους.

Δυο παρατηρήσεις (γιατί ζούμε σ’ έναν ατελή κόσμο). Α. Απορώ που από όλους όσοι προκαλούν προβλήματα στην κοπέλα ΚΑΝΕΙΣ δε τη βοηθάει. Ήταν άραγε σκόπιμη καταγγελτική γραμμή αυτή; Β. Θα προτιμούσα οι REM να μην τραγουδάνε καθόλου (καταλαβαίνω ότι δε θα ΄ταν και πολύ εμπορικό αυτό). Θα τους έδειχνε αμίλητους σε διάφορες φάσεις στο δωμάτιο (να γράφουν σημειώσεις, να κοιτάνε το παράθυρο, να ψάχνουν στη βιβλιοθήκη) και φθάνοντας στο τέλος το μόνο που θα «έλεγε» ο Stipe θα ήταν το σήκωμα του φρυδιού του (δείτε το clip για να καταλάβετε). Μερικές φορές μια έκφραση, μια χειρονομία, ένα νεύμα λένε πιο πολλά κι απ’ την αναλυτικότερη έκθεση (αλλά άντε αυτό να το χρησιμοποιήσεις στις Πανελλαδικές).

Απολαύστε το.