Tag Archives: FailGreeks

ποδηλατότρομος

μπρρρ

Το πρώτο πράγμα που συμβαίνει είναι ότι η ευκολία που σου υπόσχεται (αποκλειστική χρήση, λείο οδόστρωμα, ευδιάκριτη σήμανση) αδρανοποιεί το ευλαβικά συντηρημένο ένστικτο αυτοσυντήρησής σου. Σαν ένα αδέσποτο σκύλο που, φτιαγμένος απ’ τη φύση να επιζεί στην άγρια πλευρά μόνος, νηστικός, φοβισμένος, κυνηγός και κυνηγημένος, βρίσκεται ξαφνικά να θωπεύεται μες στο προστατευμένο περιβάλλον μιας ανάδοχης οικογένειας. Το σώμα πλαδαρεύει, οι αισθήσεις ατονούν, η μυρωδιά του κινδύνου και η ανάγκη επιβίωσης γίνονται σιγά σιγά απλώς αναμνήσεις.

Κι είναι τότε ακριβώς που τα χρειάζεσαι περισσότερο.

Γιατί εδώ στα μέρη μας ποδηλατόδρομος σημαίνει: όλοι ξέρουμε τι σημαίνει

το δικαίωμα

Τα σκουπίδια είναι ένα αγαπημένο θέμα της εκπομπής κι αυτό βασικά γιατί είναι ο μόνος τομέας στον οποίο (επειδή μου είναι πρακτικά εύκολο) δρω ως ευσυνείδητος πολίτης (ανακύκλωση κλπ). Υπό αυτό το πρίσμα τα παρακάτω ίσως και να διαβάζονται ως ευλογία στα ανύπαρκτα γένια μου, σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου, τέλος πάντων, ελπίζω η προσωπική αντιπάθεια του καθενός προς το άτομό μου να μην αλλοιώσει την ουσία του πράγματος.

Σε αυτό το post απορούσα γιατί η γειτονιά συνέχιζε να πετάει τα σκουπίδια της σε 2 από ώρες γεμάτους κάδους, ενώ λίγο μακρύτερα (ούτε 50 μέτρα) περίμεναν να νιώσουν λίγη χαρά στο κορμί τους 3 άλλοι, σχεδόν άδειοι. Ευτυχώς, σήμερα το πρωί, Κυριακή, ανακάλυψα ότι εξελισσόμαστε ως πολίτες, η στασιμότητα σε οποιοδήποτε στάδιο είναι κατάρα, φανταστείτε να μείνουμε για πάντα με το iPad3, εφιάλτης, χάρηκα, λοιπόν, όταν είδα ότι δεν είναι μόνο τα 50 μέτρα που βαριόμαστε να περπατήσουμε, είναι και το καπάκι από τον διπλανό κάδο που δε θέλουμε να ανοίξουμε.

Εγώ, μέσα σε όλα, φέρτε μου να υπογράψω ό,τι θέλετε, για τα μνημόνια και το πολιτικό σύστημα και τις λάθος συνταγές και το μεγάλο ιμπεριαλιστικό παιχνίδι. Όλα αυτά είναι εύκολοι και ανέξοδοι στόχοι αναθέματος (αν και βέβαια ο πραγματικός αγώνας ποτίζεται με δάκρυα και ιδρώτα, ελπίζω όχι αίμα). Με την ατομική συμπεριφορά τι γίνεται; Το πρόβλημα με την ατομική συμπεριφορά είναι ότι είναι… ατομική. Που σημαίνει ότι αν θέλουμε να κατηγορήσουμε κάποιον πρέπει να είναι ο εαυτός μας. Και επίσης σημαίνει ότι αν απαιτήσουμε να αλλάξει κάτι, ε, χμμμ, θα πρέπει να το απαιτήσουμε από τον εαυτό μας. Ζόρικα πράματα.

Κανενός είδους διδακτισμός από μένα. Καμιά διάθεση αποπροσανατολισμού. Μακριά από εδώ. Ας το δω θετικά, το λοιπόν. Ας χτυπήσω το χέρι στο τραπέζι. Ας υψώσω τη φωνή μου. Το δικαίωμα στη βρωμιά και την αδιαφορία έχει κατακτηθεί με σκληρούς κι επίπονους αγώνες, καμιά τρόικα και καμιά εγκάθετη κυβέρνηση δεν πρόκειται να μας το αφαιρέσει.

ΥΓ (που αποδεικνύει ότι όντως τα παραπάνω ήταν μια κεκαλυμμένη προσπάθεια του Συστήματος για να μετακυλήσει τις ευθύνες του στους πολίτες) προχτές για κάποιο λόγο πήγα σε Νοσοκομείο. Και σκέφτηκα το κλασικό, τι ωραία που σ’ ένα τέτοιο μέρος, στο Νοσοκομείο, δεν καπνίζει κανείς, και μετά σκέφτηκα πόσα χρόνια είναι που εφαρμόστηκε πραγματικά αυτό;, τέσσερα;, πέντε;, σαν κατάκτηση να το δω ή σα θλίψη και ψόγο που κρέμεται στο ταβάνι και στάζει πάνω στα κεφάλια μας;

επτά καθέτως

2 οριζοντίως
Φοριέται στο λαιμό

7 καθέτως
Οι εξαρτημένοι από συγκεκριμένη ουσία και κινησιολογία
Οι καθηλωτικοί κατακτητές κάθε κλειστού ή ανοιχτού χώρου
Οι βασιλιάδες του έμμεσου φόρου κατανάλωσης, τα ανιδιοτελή, μεγαλόχαρα πειραματόζωα του εθνικού συστήματος υγείας
Οι δυναμικοί αντιρρησίες των λογικών άνωθεν επιβολής αγελαίων συμπεριφορών
Οι ανυπότακτοι μπαϊρακτάρηδες του αγώνα για τη διατήρηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων, οραματιστές μιας κοινωνίας όπου οι άδικοι νόμοι θα ακυρώνονται από τη σθεναρή αντίδραση των απλών πολιτών όπου κι αν βρίσκονται (στο μπαρ, στο εστιατόριο, στο βενζινάδικο, στο γραφείο, στο υπνοδωμάτιο, στο αμάξι, στην τουαλέτα)
Οι ριψοκίνδυνοι καταπατητές του μικροαστικού καθωσπρεπισμού που εξασκούν τις αντοχές τους στο ρυθμό κάποιας μελλοντικής μεγάλης επανάστασης
Οι καρτερικοί αποδέκτες του αναθέματος της ανόητης, γραφικής, τιποτένιας μειονότητας

Οι δήθεν (της από δω μεριάς), οι έτσι-σκέπτομαι-καλύτερα, οι έχω-πολλά-προβλήματα, οι ο-καφές-θέλει-παρέα, οι δε-μου-καίγεται-καρφί

Οι εντυπωσιακοί σταρχιδιστές ολκής
Οι χέοντες συνειδητά δηλητήριο στα σωθικά εαυτών και αλλήλων
Οι σκαπανείς μιας terra incognita όπου η ελευθερία του άλλου (που, εννοείται, ότι δεν ξέρει πώς να τη χειριστεί) προσκυνάει και υπηρετεί την ελευθερία τη δική τους
Οι γλυκύτατοι, προνοητικοί γονείς που προετοιμάζουν μεθοδικά τα τέκνα τους στην ασχήμια, το ρύπο, τη βρωμιά, τον παρτακισμό.

ευκολακι

Όσο για μένα, έχω αράξει κάτι δεκαετίες τώρα γωνία 1 οριζοντίως και καθέτως και δεν το κουνάω ρούπι. Ψιλικατζής του άνω-ποταμών, ζηλωτής της μικρομεμψιμοιρίας, υποχόνδριος της τυπικότητας. Αναρωτιέμαι μήπως δεν έχω το δικαίωμα να καταπιάνομαι μ´ένα τέτοιο ελάσσονος σημασίας σταυρόλεξο, μήπως πρέπει πρώτα να δώσω τα διαπιστευτήριά μου λύνοντας το σταυρόλεξο του Σαββάτου, εκείνο που ΄ναι για τους γερούς τους λύτες, εκείνο που μιλάει για νούμερα σωτηρίας και νούμερα καταβύθισης, για μνημόνια και απεργίες, για καπιταλισμό και κομμούνες, για ζοφερές εστίες μισανθρωπισμού, για σήψη και κατάντια, για μαύρες τρύπες και άσπρες σκόνες, για ανδρείκελα και ανδριάντες, για καταπίεση και πάλη. Η πίεση για το σπουδαίο και το μεγάλο. Καλώς. Αλλά ας κοιτάμε καμιά φορά και δίπλα μας ή μέσα μας. Μήπως καμιά φορά να βλέπαμε και το αληθινό ποιόν όσων κατοικούμε σ΄αυτά εδώ τα μέρη. Λίγο βολεψάκηδες, λίγο φιλοτομαριστές. Ευθυνόφοβοι, αδιάφοροι, ατομιστές. Μια χώρα σε αφοσιωμένη, σταθερή αρίθμηση στην αρνητικότητα. Μια χώρα όπου ανθούν τα μηδενικά, οι μονομέρειες, οι διγλωσσίες, οι τρισβάρβαροι, οι τετράπαχοι, οι πεντάξενοι, οι εξάψαλμοι. Μια χώρα γεμάτη επτακάθετους.

η στρογγυλή πινακίδα

(post 7200)

Στο γραφείο μεταφορών, συγκοινωνιών, αυτοκινήτων ή όπως αλλιώς λέγεται. Ο μπροστινός μου θέλει να βγάλει πινακίδες για το αμάξι του. «Εντάξει, τα κανονίζουμε εμείς με την αντιπροσωπεία. Εσείς τι θέλετε;» «Ε, να, ήθελα αν γίνεται κανά εύκολο, κανά στρόγγυλο νούμερο». Ο υπάλληλος τον κοιτάει, δήθεν άβολα, δήθεν αυστηρά, δήθεν επιτιμητικά. «Στρόγγυλο νούμερο; Καλά, καλά, κάτι θα κάνουμε».

Το ξέρω, το ξέρω, κανένα blog που σέβεται τον εαυτό του δε θα πόσταρε κείμενο με θέμα μια πινακίδα αυτοκινήτου. Είναι που η δημιουργικότητα μου σέρνεται στα πατώματα. Κι είναι που δεν πρόκειται για μια όποια πινακίδα. Αλλά για ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ στρογγυλή πινακίδα. Και ό,τι αυτή συμβολίζει.

Και συμβολίζει ότι θα είμαστε για πάντα ένα μάτσο αμόρφωτοι, κουτοπόνηροι μικροαστοχωριάτες που δίνουμε σημασία και παρακαλάμε για το πιο ηλίθιο πράμα στον κόσμο. Για κάτι που δεν έχει καμία πρακτική, αισθητική, κοινωνική ή πολιτισμική αξία. Για κάτι που ακόμα και μαθηματικά είναι προσβλητικό, οποιοσδήποτε αριθμός μπορεί να θεωρηθεί στρόγγυλος, αρκεί να ξέρεις πώς να τον μετρήσεις. Η ηθική μας και το γούστο μας είναι η ηθική και το γούστο μιας μηδενικής πινακίδας. Χαλαρότητα, ευκολία, διαμεσολάβηση, κενότητα, απαξία. Αλλά δες, τι ωραία που συνδυάζεται η στρογγυλή πινακίδα με την αλάσπωτη τζιπάρα του μεγαλογιατρού. Ένα θαύμα, μια πανδαισία, ένα οπτικό ερέθισμα ικανό για να σου προκαλέσει γνήσιους, απανωτούς εμετούς. Αλλά κοίτα ακόμα, ίσως όχι το ίδιο λαμπερή, αλλά το ίδιο ψεύτικη και βδελυρή φαντάζει και στο σαραβαλάκι του μεροκαματιάρη και στο οικογενειακό του αστού. Η στρογγυλή πινακίδα: ένα αποτελεσματικό μέσο ταξικής ενοποίησης.

Αλλά το βλέπω κι αλλιώς. Κάποτε στη Γαλλία, κάπου εκεί γύρω στην Επανάσταση κάθε φέουδο διατηρούσε το δικό του μετρικό σύστημα. Η ανομοιογένεια εκείνη στις μονάδες μέτρησης έγινε το σύμβολο της ανισότητας, της αδικίας και της αυθαίρετης φεουδαρχικής εξουσίας. (Από την κριτική της Μαίρης Παπαγιαννίδου για το βιβλίο Το μέτρο του κόσμου του Ντενί Γκετζ). Τα ίδια και εδώ, ο υπάλληλος που θα κάνει την εξυπηρέτηση όλο και κάποια χάρη θα ζητήσει από τον γιατρό, από τον υδραυλικό, από τον δήμαρχο. Και κάποιο αντάλλαγμα θα πάρει. Ποιος καθορίζει αυτό το πάρε δώσε; Γιατί δηλαδή να πρέπει ο βουλευτής να ανέχεται τις τρελές ρουσφετιές που επίμονα ζητάει ο υπάλληλος της Νομαρχίας για ένα στρογγυλό ψωρονούμερο που, άλλωστε, θα μπορούσε να είχε κληρωθεί και εντελώς τυχαία; Είναι άδικο για τους πολιτικούς. Είναι άδικο για το πολιτικό σύστημα. Είναι άδικο για τους πολίτες όλους. Στη χώρα της επίσημης βασιλείας του ρουσφετιού θα έπρεπε να έχουν από χρόνια καθοριστεί οι κανόνες του παιχνιδιού. Να ξέρουμε όλοι τι αγοράζουμε και τι μπορούμε να πουλήσουμε. Να παρακαλάει για λίγη υποβρύχια εχεμύθεια ο υπουργός και αυτό να αντιστοιχεί σε 100 διορισμούς. Να υπόσχεται ο βουλευτής ένα διορισμό και αυτό να ισοδυναμεί με 30 στρογγυλά νούμερα. Να υπόσχεται ο ΟΤΕτζής τηλέφωνο στα γρήγορα και αυτό να αντιστοιχεί σε μια αντίστοιχα γρήγορη σύνδεση ΔΕΗ. Να δεχόμαστε αγόγγυστα το ιατρικό φακελάκι, γιατί θα μπορούμε μετά με το χαμόγελο και χωρίς να το κρύβουμε να του πουλάμε 10 κιλά σάπιες ντομάτες. Κτηματολόγια και βλακείες. Ένας έγκυρος πανεθνικός πίνακας ισοτιμιών ρουσφετιών, να τι δε φτιάχτηκε ποτέ σε αυτή τη χώρα. Ένας πίνακας με τον οποίο να αποτιμούμε το μέγεθος της ανάγκης μας και πάνω στον οποίο να προγραμματίζουμε τις επιχειρηματικές κινήσεις μας, τις δοσοληψίες μας με το Δημόσιο, τις ιδιωτικές μας αγορές, τις προσφυγές μας στα κομματικά γραφεία. Κι όλα αυτά διαφανώς και με αξιοπιστία. Και με δημόσια διαβούλευση αν θέλετε. Ένα «μέτρο του ρουσφετιού». Ποτέ δεν είναι αργά.

απεργιακό jet lag

(post ζαλίζομαι)

Όπως σε κάθε μονοήμερη απεργία, η μέρα ξεκίνησε άσχημα. Δηλαδή όμορφα. Δηλαδή άσχημα. Γιατί θέλοντας να γευτώ λίγο ακόμα από το μέλι της οικογενειακής ευτυχίας καθυστέρησα να φύγω και με πρόλαβε. Με είδε, χάρηκε, κάναμε παιχνίδια. Χωρίς συναίσθηση του ημερολογιακού χρόνου θα νόμισε ότι είναι Σάββατο, που σημαίνει όλη μέρα μαζί, και η επομένη Κυριακή, που σημαίνει και πάλι όλη μέρα μαζί. Μόνο που ήταν Τετάρτη. Με σκοτώνει όταν η δική μου αδυναμία καταλήγει ως απογοήτευση στους άλλους. Ιδίως σε εκείνους που ακόμα τώρα χαράζουν το δικό τους δρόμο.

Στο γραφείο δεν ήταν και πολλοί που απήργησαν. Λογικό. Ποιος νοιάζεται. Εδώ δε νοιαστήκαμε πριν 1 χρόνο που το κλίμα ήταν κατά πολύ θερμότερο. Ωραίες μέρες, οι (πολύ) παλιές. Τότε που οι φίλτατοι συνδικαλιστές κλείδωναν τις πόρτες με αποτέλεσμα να καταγράφονται ποσοστά 99% στις απεργίες. Και οι κύριοι ήταν ευχαριστημένοι και τηλεφωνούσαν περήφανοι στα κεντρικά να πούνε ότι «εδώ κανείς δε δούλεψε», «κάνουμε καλή δουλειά εμείς εδώ, τζιτζίκια πεταλώνουμε;» Φανταζόμουν τα παλιά χρόνια ότι θα γινόταν σωστή μάχη μεταξύ των απεργοσπαστών και των απεργών για να μην μπουν οι πρώτοι στα κτήρια και να δουλέψουν. Τι ανόητος! Και πόσο αγαπημένη Ελλάδα! Όσοι βρίσκανε κλειδωμένες πόρτες και θέλανε να δουλέψουνε (λέμε τώρα) υπογράφανε μια δήλωση προς τηνε εργοδοσία και πληρώνονταν κανονικά. Κυριολεκτικά: ΚΑΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΕΡΓΟΣ ΧΟΡΤΑΤΟΣ.

Ακόμα κι αν γινόταν κάποτε μάχη μεταξύ απεργών και απεργοσπαστών τώρα τα πράματα έχουν αντιστραφεί. Οι καιροί είναι χαλεποί, όλοι τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, οι απεργοσπάστες παρακαλάνε τους απεργούς να έρθουν να δουλέψουν, τους παρακολουθούν και μόλις βγούνε να πάρουν ψωμί βάζουν λουκέτο στο σπίτι τους να μην μπορούν να γυρίσουν, αποκλείουν και τους δρόμους γύρω από το Εργατικό Κέντρο, ό,τι μπορούν κάνουν, αλλά εντάξει, μερικοί όπως εγώ, είχαν υποσχεθεί να κατεβάσουν και τα χειμερινά από το πατάρι. Πάντως απεργοί και απεργοσπάστες είναι λάθος λέξεις, δεν αποδίδουν πλέον τη σύγχρονη ποσόστωση, νομίζω καλύτερα είναι το ενεργοί και ενεργοσπάστες.

Γυρνώντας σπίτι αντίκρισα ένα νέο παιδικό παιχνίδι στο τραπέζι. Έχει πάνω του μια τόσο ηλίθια λεπτομέρεια που χάρηκα που κυκλοφορεί στο σπίτι κάτι πιο ηλίθιο από το μυαλό μου. Πείτε μου, είμαι υπερβολικός; Από 100.000 χρώματα και αποφασίσανε να βάψουν 2 (από τους 7) κρίκους με το ίδιο χρώμα. Τους τελείωσε η καφέ μπογιά, γαμώτο; Ξέρουν κάτι από φενγκ σούι που μου διαφεύγει; Είναι τόσο βαμμένοι ολυμπιακοί; Κάνανε σεξ δυο εργάτες πάνω στη δεξαμένη βαψίματος και εκείνος είπε «ωχχ», και κείνη είπε «τι ωχ, τέλειωσες κιόλας;» και κείνος είπε «όχι, έριξα με το πόδι μου κόκκινη μπογιά στο δεξαμενή Νο2» και κείνη είπε «συνέχισε, μη σε ρίξω και σένα στη δεξαμενή Νο2».

Λίγο αργότερα κάποιος για κάποιο λόγο μου έφερε τη RealNews (αλήθεια λέω, δεν την ΑΓΟΡΑΣΑ ΕΓΩ ΚΥΡΙΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ). Περιεργάστηκα το CD. Μα τι διάολο, ζω στο Truman Show και σήμερα ξύπνησα μέσα σε διαγωνισμό βλακείας; Το CD τιτλοφορούταν Best Rock Ballads και περιείχε ανάμεσα στα τραγούδια και τα «Let’s Stick Together», «No More Heroes», «The Whole Of The Moon» (και άλλα). Ballads? Ballads? Εντάξει, ίσως ο επιμελητής να ήταν φανατικός του thrash metal και όλα τα υπόλοιπα να του φαίνονται σούπες. Συντονίστηκα με τον RealFM. Ο διευθυντής του κάτι έλεγε για Μεϊμαράκη και άλλους και αξιοπιστία και ο Μεϊμαράκης κάτι έλεγε για αρένες και παντελόνια, πολύ γέλιο είχε, λες η αξιοπιστία των ντοκουμέντων της RealNews να είναι εφάμιλλη της αξιοπιστίας του τίτλου Best Rock Ballads?

Σε μια βόλτα στο εντόπιο διαδίκτυο διαπίστωσα ότι ακόμα ταρακουνιόντουσαν τα απόνερα της ιστορίας με εκείνο το φαγητό που φτιάχνεται με μακαρόνι Νο2 και τυρί ή κιμά ή σπανάκι ή δεν ξέρω τι άλλο. Προβληματίστηκα γιατί όλες οι χλευαστικές (και ολίγοντι άδικες για τον μόνο που δεν μπορούσε να τις αποκρούσει) παραλλαγές που κυκλοφορούσαν είχαν στόχο τους το 2ο συνθετικό της ονομασίας. Οραματίστηκα ένα νέο κίνημα, το «τα επίθετα αντεπιτίθενται«, όπου τα συνασπισμένα επίθετα θα απαιτούσαν το δικό τους μερίδιο στη σάτιρα, γιατί, ως γνωστόν, μόνο ένα πράμα είναι χειρότερο από το να σε σατιρίζουν και δε θέλανε τα επίθετα να μείνουν εκτός χορού και σημαντικότητας. Τότε, κάποιοι έγκυροι αναλυτές θα αρθρογραφούσαν δηκτικά τονίζοντας ότι τα επίθετα καλά θα κάνουν να κάνουν μόκο γιατί δεν μπορούν να διεξάγουν αντι-επίθεση, αφού εκ της φύσης τους είναι ικανά μόνο για σκέτη επίθεση.

Πιο κεί στα φόρα των ματατζήδων η ευγενική αυτή συνωμοταξία συμπολιτών μας θα εξέφραζε την αγανάκτηση της για όλες αυτές τις κουραστικές μονοήμερες απεργίες που δημιουργούν το εξής πρόβλημα: αν και για 4 ώρες απεργία και πορεία το πολύ πολύ να πέσουν μια δυο μπούφλες, οι διμοιρίες οφείλουν να προετοιμάζονται για το χειρότερο ενδεχόμενο. Αυτό, βέβαια, σημαίνει επιπλέον χρόνο και μόχθο και καταπόνηση, για να το πούμε με όρους τηλεπικοινωνιακούς, η επικοινωνία έχει πολύ μεγάλο latency, σε σχέση με το round trip time. Σα να ταξιδεύεις κάθε μέρα Αλεξανδρούπολη-Αθήνα με το αεροπλάνο. Σου παίρνει 3 ώρες να ετοιμαστείς, να πας στο αεροδρόμιο, να περιμένες να επιβιβαστείς κλπ και η πτήση είναι μόνο 40λεπτά. Όσο να ΄ναι κουράζεσαι.

Το βράδυ βγήκα να δω μπάλα σε κάποιο ναό του τζόγου, αλλά δεν είχε μπάλα. Άχρηστοι όλοι τους. Κανονικά θα έπρεπε οι απεργίες να γίνονται μέρες που έχει Champions League. Ή το ανάποδο, να το ξέρει ο Πλατινί πότε θα κάνουμε απεργία για να βάζει αγωνιστική. Επέστρεψα νωρίτερα στο σπίτι. Βρήκα δύο που φιλιόντουσαν στο κρεβάτι. Αγριεύτηκα. «Τι γίνεται εδώ;» -«Αχ, Λάκη μου, μπερδεύτηκα, η απεργία, τα ούζα, η ναφθαλίνη από τα πουλόβερ, τα δακρυγόνα από τα ΜΑΤ, οι αποκαλύψεις της Real, νόμιζα ότι σήμερα είναι Παρασκευή». Χμμ, δεν μπορούσα να πω τίποτα, η Παρασκευή ήταν η επίσημη threesome μέρα μας. Ξεκίνησα να βγάζω το κοστούμι (από το παντελόνι, βεβαίως βεβαίως), αλλά χωρίς να το καταλάβω με αποχαιρέτησαν και έμεινα μόνος στην κρεβατοκάμαρα. Και πήρα μια απόφαση. Εκεί, όρθιος, φορώντας πουκάμισο, σώβρακο, κάλτσες και με το παντελόνι στο χέρι, είπα «εγώ δεν ξαναπάω σε μονοήμερη απεργία. ΠΟΤΕ ΠΙΑ».

έγκλημα άνευ στοιχειοθέτησης

(post ανακοίνωση)

Ήταν αναμενόμενο ένα γελοίο και υπό ορισμένο πρίσμα σκανδαλιστικό θέμα να κατέληγε και πάλι σε (περιορισμένης έκτασης είναι αλήθεια) χαρτοπόλεμο μεταξύ κυβέρνησης, κομμάτων, θιγόμενων και λοιπών εμπλεκόμενων. Συνδικαλιστική σύνταξη!!! Άλλο ένα δείγμα του φιάσκου που λέγεται ελληνικό κράτος. Πέρα πάντως από τη μαχητική ή εγκάθετη, μοντέρνα ή αναχρονιστική δράση των συνδικαλιστών, δύο πράγματα είναι που με εντυπωσιάζουν περισσότερο στον όμορφο κόσμο τους.

Το πρώτο, ότι υπάρχουν συνδικαλιστές που (σχηματικά ομιλώντας) «δε δούλεψαν ποτέ» – και αυτό με την ανοχή όσων τους ψηφίζουν!!! Θα μπορούσες να πεις ότι είναι μια ένδειξη απλόχερου μεγαλείου, σου λέει ο απλός ο εργαζόμενος «θα αναλάβω εγώ τα καθήκοντα σου, θα επωμιστώ τις ευθύνες και τις εργατοώρες σου, το μόνο που θέλω από σένα είναι να προετοιμάζεσαι σκληρά και να διεκδικείς δυναμικά όσα εγώ δεν μπορώ – και βέβαια πέρα από τους συλλογικές αγώνες κάθε υπηρεσιακό ρουσφέτι προς όφελός μου καλοδεχούμενο». Αλλά αυτός είναι κι ένας λόγος που καήκαμε ως λαός. Είμαστε πολύ «μεγαλόψυχοι»!!! Απέναντι σε χυδαίους συνδικαλιστές, σε πατερναλιστικούς πολιτικούς, σε αεριτζήδες εργολάβους, σε τυφλούς Ζακύνθου, σε επιτροπές γνωμοδότησης, σε καθημερινές παραβατικές συμπεριφορές, απέναντι στους εαυτούς μας!!!

Το δεύτερο είναι η απίστευτη κακογουστιά στις συνδικαλιστικές ανακοινώσεις, τόσο σε περιεχόμενο όσο και σε μορφοποίηση. Και εντάξει, στο περιεχόμενο περιμένεις τα γνωστά, ναι;;;; Εμείς τα λέγαμε και η δική μας παράταξη έκρουε τον κώδωνα και σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων και αν και όλοι οι υπόλοιποι είστε ξεφτιλισμένοι έλατε να συζητήσουμε κλπ κλπ. Η μορφοποίηση, όμως, κάθε ανακοίνωσης είναι ένα μικρό γραφιστικό έγκλημα. Νομίζεις ότι για κάθε ανακοίνωση οι συνδικαλιστές είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν συγκεκριμένα μεγάλο πλήθος από θαυμαστικά, ερωτηματικά και κυρίως bold χαρακτήρες (italics και underline είναι λίγο στο ρίξιμο)!!! Τρεις βασικές μορφοποιητικές αρχές ισχύουν:

καμία ερώτηση δεν μπορεί να τελειώνει σε ένα μόνο ερωτηματικό. Έτσι;;;;

– τα θαυμαστικά κάθε πρότασης πρέπει να είναι ανάλογα της σημαντικότητας της πρότασης. Κι επειδή καμία πρόταση σε μια συνδιαλιστική ανακοίνωση δεν είναι ασήμαντη… Νομίζω ότι καταλαβαινόμαστε!!!!!!

– το πλήθος των bold χαρακτήρων πρέπει να είναι περίπου ίσο με το 1/3 του πλήθους των συνολικών χαρακτήρων ώστε να χάνεται κάθε έννοια εμφατικότητας.

Φαντάζομαι τώρα εγώ το σκηνικό εκεί γύρω στο 96-97 που στα συνδικαλιστικά γραφεία έφτασαν οι πρώτοι ΗΥ με Word95. Κι ένας κομπιουτεράς φίλος του αρχισυνδικαλιστή να του εξηγεί: «κοίτα από εδώ μπορείς να αλλάζεις το μέγεθος των γραμμάτων, και από δω το χρώμα τους, και από εδώ τη γραμματοσειρά τους (;;;), και από δω με ένα κλικ να τα κάνεις έντονα«. Τι συθέμελο σοκ, τι πρωτόφαντη συγκίνηση, τι ρεκόρ ταχυπαλμίας, τι δακρυγόνος οραματισμός!!!! Μια νέα εποχή ανατέλλει;;;!!! Ω, καινούριοι κόσμοι, τώρα ερχόμαστε…

ημιυπαίθριος

(post 10τμ)

Σ’ αυτή τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, αλλά όχι και την άνεση να την απολαμβάνουμε είναι λίγα τα σύγχρονα παραδείγματα ομάδων που κατόρθωσαν μέσα από πολύχρονες, κοπιαστικές διεκδικήσεις να βελτιώσουν εντυπωσιακά την κοινωνική τους θέση θεμελιώνοντας θεαματικά, νέα δικαιώματα. Μία από αυτές τις ομάδες είναι και οι ημιυπαίθριοι.

Στη μεταπολεμική Ελλάδα οι ημιυπαίθριοι ήταν μία σχετικά ολιγάριθμη (καθώς οι πολυκατοικίες ακολουθούσαν το πρωτόγονο κυβικό μοντέλο σχεδίασης) και εντελώς ανειδίκευτη κάστα δωματίων που ζούσε στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας. Χρησίμευαν σχεδόν για τίποτα, το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να δέχονται αγόγγυστα όποιο περισσευούμενο σκουπιδαριό δε χωρούσε στο υπόλοιπο σπίτι (τσαρούχια, τηγάνια, μπυρομπούκαλα). Η πολιτική της αντιπαροχής που βασίλεψε, όμως, για τα επόμενα 50 χρόνια σε συνδυασμό με την εικαστική εξέλιξη των αρχιτεκτόνων που προβληματίζονταν τόσο για την τέχνη (καλαισθητική ποικιλία μορφών) όσο και για την τεχνική (κτίσματα σε τριγωνικά οικόπεδα κλπ) οδήγησαν σε μια εντυπωσιακή αύξηση του πλήθους των ημιυπαιθρίων και κυρίως σε κατακόρυφη άνοδο του ποσοστού τους στο γενικό πληθυσμό δωματίων (καθώς από ένα σημείο και μετά ΚΑΘΕ διαμέρισμα διέθετε ημιυπαίθριο, αλλά όχι απαραίτητα σαλόνι ή αποθήκη ή γραφείο). Ήταν αναπόφευκτο, λοιπόν, μέσα στον υπερπληθυσμό αυτό να αναδειχθούν μερικά φωτεινά μυαλά που ονειρεύονταν ένα διαφορετικό μέλλον για τη φυλή τους. Ένα από αυτά ήταν και ο Κίτρινος Ημιυπαίθριος της Οδού Σαμοθράκης, γνωστός σε όλους μας πλέον ως το ΚΗΤΟΣ.

Το ΚΗΤΟΣ διέκρινε από πολύ νωρίς ότι οι ημιυπαίθριοι είχαν όλα τα χαρακτηριστικά για να κατακτήσουν μια υψηλότερη θέση στη δωματιακή διαστρωμάτωση. Ήταν πλέον πολυάριθμοι, διέθεταν επιφάνεια, ήταν σκληραγωγημένοι, ζούσαν σε μια ήσυχη, αδιάφορη παράγραφο του πολεοδομικού κανονισμού, είχαν πρόσβαση στο δρόμο. Προσέγγισε μερικούς σεσημασμένους αρχιτέκτονες και τους πέταξε το τυράκι. «Τι θα λέγατε να πείθατε τους πελάτες σας να μας «κλείσουν» φτιάχνοντας ένα εξτρά δωμάτιο εκτός επίσημων τετραγωνικών;» Ακόμα και τα πιο εγκληματικά μυαλιά δεν θα μπορούσαν να συλλάβουν ένα τόσο σατανικά απλό σχέδιο. Οι περισσότεροι αρχιτέκτονες συμφώνησαν – μερικοί διαφωνούντες… δεν ξανάκουσε κανείς τίποτα για αυτούς. Το σχέδιο προχώρησε στην υλοποίηση. Όλοι ήταν ευτυχισμένοι. Οι αρχιτέκτονες που είχαν περισσότερα μέτρα για τις ομορφιές τους, οι ιδιοκτήτες που κέρδιζαν ένα δωμάτιο, οι ημιυπαίθριοι που ανέβαιναν σκαλοπάτια. Και το Κράτος;

Κάπου εκεί στα μισά της δεκαετίας του 80 ένας ανήσυχος δημόσιος λειτουργός έλαβε ένα ανώνυμο γράμμα που περιέγραφε λίγο πολύ την κατάσταση. Επιχειρήθηκαν αιφνιδιαστικοί έλεγχοι. Διαπιστώθηκαν παρανομίες. Γίνανε συλλήψεις. Μετά από δύο χρόνια ο δημόσιος λειτουργός είχε καταλάβει ότι οι πόροι του δεν επαρκούσαν για να συνεχίσει τις εφόδους. Το φαινόμενο πολλαπλασιαζόταν ως Λερναία Ύδρα. Αποτυχία. Εκείνη την εποχή έλαβε άλλο ένα ανώνυμο γράμμα, κατάλαβε όμως ότι επρόκειτο για τον ίδιο εκείνο προ διετίας μυστηριώδη αποστολέα. Του πρότεινε να θέσει ένα χρονικό ορίζοντα 6 μηνών μέχρι όλοι οι χτισμένοι ημιυπαίθριοι να τακτοποιήσουν τα χαρτιά παρανομής τους, τα δικαιολογητικά θα ήταν ακριβά, όχι όμως τόσο όσο το πρόστιμο και οι κυρώσεις της εν παρανομία σύλληψης. Τι σπουδαίος εισπρακτικός μηχανισμός! Και η διαδικασία θα επαναλαμβανόταν κάθε 5 χρόνια. Αριστούργημα. Ποιος να ήταν άραγε ο μυστηριώδης πληροφοριοδότης; Όχι άλλος από το ΚΗΤΟΣ.

Το ηγετικό επιτελείο των ημιυπαίθριων είχε αιφνιδιαστεί από την απόφαση του ΚΗΤΟΥΣ για ξεμπρόστιασμα της επιχείρησης. Ανήμποροι να δουν πέρα από τα προφανή τον είχαν κατηγορήσει για ενδοτισμό και ξεπούλημα στις κρατικές υπηρεσίες. Ακόμα και όταν τους εξήγησε διεξοδικά το σχέδιο του, τα αγκυλωμένα μυαλά τους δεν μπορούσαν να συλλάβουν την αλλόκοτη προοπτική του. Η οποία ήταν: θεσμική κατοχύρωση μέσα από τη μη θεσμική κατοχύρωση! Το ΚΗΤΟΣ ήξερε ότι οι επί δεκαετίες παρίες ημιυπαίθριοι δύσκολα θα γίνονταν δεκτοί στα μεγάλα πολεοδομικά σαλόνια. Και το Κράτος ήθελε πάντα το κατιτίς του για να κοιμάται ήσυχο. Εκείνος, λοιπόν, «προδίδοντας» το κόλπο με τα νυχτερινά χτισίματα πέτυχε μ΄ένα σμπάρο 2 τρυγόνια. Από τη μια, η κάστα του θα ζούσε για καιρό ακόμα σε μια αβέβαιη κόψη μεταξύ νομιμότητας και ανομίας, αυτό θα τους διατηρούσε συσπειρωμένους και σε επαγρύπνηση. Απ΄ την άλλη, το Κράτος ποτέ δε θα τους έβγαζε συλλήβδην και επίσημα εκτός Νόμων, τα αντίτιμα από τα κατά καιρούς εικονικά πογκρόμ εναντίον τους ήταν μία σταθερή πηγή εισόδων. Με τα χρόνια η νόμιμη αυτή ημιπαρανομία θα παγιωνόταν ως φυσιολογική, στέρεη αντίληψη σε σχεδιαστές, ιδιοκτήτες, Δημόσιο. Κι έτσι κανείς δε θα ψιθύριζε συνωμοτικά πάνω από διπλά blue-prints, κανείς δε θα είχε ενδοιασμούς ότι κλέβει το Κράτος, κανείς δε θα σκοτιζόταν για το πολιτικό κόστος. «Οι νόμοι αλλάζουν, έρχεται ένας τρελός και καταλύει τα πάντα. Η έξη ποτέ», δογμάτιζε το ΚΗΤΟΣ.

Και όντως, οι ημιυπαίθριοι σταδιακά ένιωθαν ολοένα και πιο σίγουροι και η σιγουριά αυτοί εδραίωνε τη φήμη τους ως καλόβολοι πολυτεχνίτες: δεύτερη αποθήκη, ψησταριά, δεύτερο WC. Και αργότερα βιβλιοθήκη, ανάκλιντρο, επέκταση καθιστικού, ξενώνας, είχαν γίνει πλέον ισότιμοι με τα άλλα δωμάτια και ακόμα: ποτέ δε θα ξεχνούσαν την καταγωγή τους, η ταπεινότητα και η σκληρή δουλειά πάντοτε θα τους έδινε ένα προβάδισμα σε σχέση με τους μαλθακούς οικιστικούς ανταγωνιστές τους, τα μικροαστικά σαλόνια, τα τυφλά λουτρά, τις μινιατούρες κουζίνες, τα απαξιωμένα χολ. Και δε θα αργούσε μια μέρα, η μέρα που το ΚΗΤΟΣ είχε ονειρευτεί 30 χρόνια πριν, όταν άγουρο ακόμα νταμάρι ξεκινούσε το σκληρό και συνάμα ευγενικό αγώνα του, που στα ενοικιαστήρια θα έγραφε: «μοντέρνο 3άρι, περιοχή πρυτανεία, 85τμ, ευρύχωρος πολυτελής ημιυπαίθριος, σαλοκουζίνα, υπνοδωμάτιο, 350€».