Tag Archives: interνέτια

cloudhog day

alarm

Και είμαι κολλημένος εκεί, στη 2α Φεβρουαρίου. Δεν ξέρω τι έχει συμβεί. Κάποια βλακεία θα έχω κατεβάσει στο laptop και όλα μοιάζουν σταματημένα. Δεν αποθηκεύει κανένα password και κάθε φορά πρέπει να κάνω χειροκίνητο login. Διαβάζω κανονικά τα feeds και τα updates της ημέρας, το άλλο πρωί, όμως, όλα είναι εξαφανισμένα – το timeline σημαδεύει και πάλι την 2/2. Αλλάζω το screensaver και το ξυπνητήρι, μετά από λίγο επιστρέφουν θριαμβεύτριες στην οθόνη οι εικόνες απ’ τα χιόνια και οι 6 τα χαράματα. Μπαίνω και ψάχνω εισιτήρια για το ταξίδι πίσω στο σπίτι, την επομένη όλο το ιστορικό είναι χαμένο.

Αρχίζει και γίνεται ενοχλητικό, εντάξει, μπορεί τα φύλλα από το ημερολόγιο τοίχου πίσω από τον πάγκο της υποδοχής να πέφτουν ένα-ένα σηματοδοτώντας μια τυπική διαδοχή, μπορεί να συναναστρέφομαι ανθρώπους με σάρκα και οστά, μπορεί να με ρωτάνε για την υγεία μου και το πώς κόπηκα στο ξύρισμα, μπορεί και γω από τη μεριά μου να υποκρίνομαι κάποιο αληθινό ενδιαφέρον, εσύ; δύσκολο να το πιστέψω

Advertisements

φωτοαπαγόρευση

Ίσως ήταν η παγκόσμιας εμβέλειας απάτη με τα παραποιημένα πρόσωπα στα πλαστά πιστοποιητικά. Ίσως ήταν ο υπερβολικά κίβδηλος εορτασμός για τη selfie 1 τρισεκατομμύριο. Ίσως ήταν οι 6 ώρες και 55 λεπτά δίχως διαδίκτυο που επακολούθησαν από το κρασάρισμα πέντε βαρυφορτωμένων με αχρείαστη υπερανάλυση server. Ίσως ήταν η εκτόξευση του μίσους τη στιγμή που κρατούσε στα χέρια του το τρυφερό ενσταντανέ της συζύγου του με τον αυλικό του. Ίσως όλα αυτά μαζί. Κάποιος που είχε τον εκνευρισμό και είχε και τη δύναμη κίνησε τις διαδικασίες. Σε κάτι λιγότερο από 13 μήνες, οι φωτογραφίες κάθε τύπου είχαν απαγορευτεί.

Η νομοθετική απαγόρευση τεχνικά υλοποιήθηκε με τέσσερις τρόπους: 1. Η νεοσυσταθείσα PhotoPolice ανέλαβε την κατάσχεση και καταστροφή όλου του εγκληματικού υλικού: άλμπουμ, κάμερες, φιλμ, φλας, τρίποδες, software. 2. Οι πάροχοι internet μπλόκαραν τη διακίνηση των μιαρών φορμάτ: jpeg, tiff, bmp. 3. Οι web crawlers σκάναραν τον ιστό, εντόπιζαν παράνομες σελίδες και τις παρέδιδαν στην παγερή ακινησία του DoS. 4. Σβήστηκε από όλα τα κατάστιχα η φημισμένη φράση «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» – ως σύμβολο της νέας εποχής εδραιώθηκε η λέξη «μάνα» (mother, madre, mutter, mor…) με την υποσημείωση «μια λέξη αξίζει όσο χίλιες εικόνες».

λίγο δυσκίνητο, λίγο αδέξιο 

ομαδική ψυχοϊσορροπία

(post σινεάσκηση)

Andrian Tomine για τον New Yorker

Στο σουηδικό Let The Right One In ένας καταπιεσμένος νεαρός γνωρίζει ένα θηλυκό βαμπίρ και η ταινία παρακολουθεί την πορεία του προβληματικού ζευγαριού. Ίσως, βλέποντας αυτήν την ταινία, ο Wes Anderson να σκέφτηκε: «Ωραίο θέμα. Προβληματικό ζευγάρι εφήβων. Μόνο που εδώ είναι Αμερική, δε χρειάζεται να ‘σαι μελαγχολικό βαμπίρ για να αδυνατείς να ενταχθείς στον κοινωνικό σου περίγυρο, μια χαρά δουλειά κάνουν και οι αποσαθρωμένες οικογένειες». Και εγένετο Moonrise Kingdom.

Ο Wes Anderson, βέβαια, έχει γίνει σχεδόν ο γκουρού των ταινιών εσωτερικής αναζήτησης. Οι ήρωές του δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις που το περιβάλλον τους τους επιβάλλει: μια ερωτική απογοήτευση (Rushmore), μια οικογένεια σε διάλυση (The Royal Tenenbaums), ένας ασύλληπτος συμβολικός εχθρός (The Life Aquatic…), ένα ταξίδι σε terra incognita (The Darjeeling Limited). Ανατρέποντας την τόσο βαθιά εν USA ριζωμένη αρχή ότι ο ψυχίατρος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, ότι φτάνει να μιλάς πολύ και για τα πάντα και η εσωτερική σου φορτούνα θα ηρεμήσει, ο Wes Anderson θέλει τους χαρακτήρες του λιτούς σε εκφραστικά μέσα (εκτός βέβαια από τον θρυλικό Max Fischer) να επιδίδονται σε αδιάφορες κενολογίες αποφεύγοντας να εστιάσουν στο θέμα.

Αλλά ό,τι λείπει σε λόγο περισσεύει σε συνεχή κίνηση και δράση. Δράση όχι εξωπραγματικά καταιγιστική, αλλά δράση σε ρυθμούς γήινους, με ταχύτητες ήρεμες ως αργές, όσο χρειάζεται για να περιφέρονται ανθρώπινα σώματα μεταξύ αστικών δρόμων με ποδήλατο ή μεταξύ ορόφων σ’ ένα σπίτι, καταμεσής της θάλασσας, στις ράγες ενός τραίνου ή στα βουνά και στα λαγκάδια ενός απομονωμένου νησιού. Η ψυχανάλυση επιτυγχάνεται μέσα από διαδικασίες ταξιδιωτικές και επιχειρηματικές, από πρόσληψη νέων ερεθισμάτων, από επιτυχίες και αποτυχίες, από χαρές και απογοητεύσεις. Στο τέλος, δεν είναι αποκλειστικά ένας ο ήρωας που θα καταφέρει να επιτύχει μια κατάσταση πλήρωσης. Προωθώντας μέσα από τον κυρίως κορμό της πλοκής πολλές παράλληλες ιστοριούλες που χτίζουν τον φιλμικό κόσμο, είναι όλος τελικά αυτός ο κόσμος που φτάνει σε μια κατάσταση ομαδικής ισορροπίας, κάποια πάθη καταλαγιάζουν, κάποια μυαλά φρονιμεύουν, κάποια σώματα τακτοποιούνται. Αλλά μέχρι πότε;

Μέχρι την επόμενη ταινία. Οι ταινίες του Wes Anderson πλέον σα να περιέχουν η μια την άλλη. Η επιμονή σε μια φιλτραρισμένη διαφορετικότητα, το αφηγηματικό μοτίβο, το επαναλαμβανόμενο cast. Αυτό ίσως κάνει λίγο άβολη την παρακολούθηση του Moonrise Kingdom από «άπειρους» θεατές, καθώς η ιστορία δύο λιγομίλητων παιδιών που το σκάνε από τις εστίες τους για να ζήσουν τι; μια κοινή εβδομάδα στην ακροθαλασσιά; μπορεί και να ακούγεται ανιαρή. Απ’ την άλλη μεριά, οι οπαδοί του σκηνοθέτη αδημονούν για και μεθούν με κάθε νέο δημιούργημά του, ακόμα κι αν πρόκειται για το σχετικά αδύναμο τωρινό. Είναι πάντα θελκτικό να δραπετεύεις σε ένα εναλλακτικό σύμπαν που, αν και φτιαγμένο από τα ίδια πρώτα υλικά με το δικό μας, δίνει περισσότερη βαρύτητα στο συναίσθημα (από τη λογική),  τις προθέσεις (από το αποτέλεσμα), το ταξίδι (από τον προορισμό).

Όπως και να ΄χει, οι συνοδευτικές λεπτομέρειες είναι πάντοτε μια ταινία από μόνες τους: η προσκοπική κατασκήνωση (η επιθεώρηση, τα σήματα, το μητρώο), το καδραρισμένο κουκλοσπίτι της Suzy Bishop (τα βιβλία, τα εξώφυλλα, το πικάπ, τα κιάλια),  το «αγριεμένο» τσούρμο διωκτών του Sam Shakusky, οι σύντομες εμφανίσεις σινεαστέρων, το αλά Shawshank Redemption τούνελ, οι χάρτες του νησιού, ο αμήχανος χορός, τα κοστούμια της κιβωτού, τα καρό υφάσματα, οι ώχρινες αποχρώσεις.

link: Ο κόσμος του Wes Anderson έχει και το δικό του fan-site. Χμ, θα έλεγα λίγο συμβατικό σε σύγκριση με το αντικείμενό του.

3 ίχνη για μάντεμα Ι

(post εικονογραφικό)

Πριν κάποιο καιρό έπεσε το μάτι μου σε αυτό εδώ το blog. Οι δύο τύποι εκειπέρα είναι φοβεροί, designers που στο περιθώριο της δουλειάς τους διασκευάζουν γνωστά θέματα χρησιμοποιώντας icons και άλλα γραφικά στοιχεία. Ιδιαίτερη απήχηση γνωρίζει αυτό εδώ το post τους, όπου ζητάνε να μαντέψουμε τον τίτλο 15 πρόσφατων αμερικάνικων σίριαλ με στοιχεία 3 εικόνες από κάθε σίριαλ. Δοκιμάστε το!

Όσο για μένα, ως συνήθως ζήλεψα και είπα να παίξω και γω λίγο με την ιδέα. Οπότε, αφού ασχοληθείτε πρώτα με το blog των παιδιών μπορείτε να δείτε και τα δικά μου. Ελληνικά και ξένα, σίριαλ και ταινίες από διάφορες εποχές. Τα ίχνη έχουν σχέση όχι με τον τίτλο αλλά με αντικείμενα/θέματα/ενέργειες από την πλοκή του σίριαλ/φιλμ.

Πατήστε σε κάποια εικόνα για να τις δείτε όλες μεγαλύτερες. Για εξτρά βοήθεια, αν αφήσετε το ποντίκι για 1δευτ. πάνω από κάθε εικονίδιο θα εμφανιστούν το είδος και η χρονιά παραγωγής. (Οι αριθμοί κάτω από τις εικόνες είναι μια απλή, τυχαία αρίθμηση – μη σας μπερδεύει η σειρά τους).

Πατήστε εδώ για το λυσάρι

ψυχοτρόπο μουσικό ταξίδι

(post αντιμετάθεσης)

Διαβάζω εδώ μια λίστα του NME με τα καλύτερα άλμπουμ των Radiohead. 1.δεν είμαι μουσικός κριτικός 2.είμαι πλέον περιστασιακός ακροατής 3.κι ούτε καν έχω ακούσει όλα αυτά τα άλμπουμ. Αλλά έχω ακούσει τα δύο που είναι στην κορυφή και απορώ. Δείτε τη λίστα και όσοι ξέρετε πείτε μου, είναι δυνατόν αυτό που έχει για Νο1 να είναι στο Νο1 και αυτό που έχει το Νο2 να είναι στο Νο2;

Αλλά τους κατανοώ. Το In Rainbows (2007) σηματοδότησε την εντυπωσιακή εισβολή των καλλιτεχνών στη νέα ψηφιακή εποχή. Οι παραγωγοί του πρωτογενούς τομέα, δηλ. τα συγκροτήματα, έπαψαν πλέον να είναι ο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα της μουσικής βιομηχανίας. Οι Radiohead διένειμαν online το LP μέσα από το site τους και η τιμή αγοράς αποφασιζόταν από τον αγοραστή – αν ήθελε και τζάμπα. Δε θα είχε νόημα όλο αυτό αν το LP δεν ήταν καλό, θα ‘ταν σα να μας πρόσφερε δωρεάν ο μανάβης ένα κιλό σάπια πορτοκάλια. Έπρεπε το προϊόν να είναι φοβερό, ανεπανάληπτο ώστε να έχει ιδιαίτερη βαρύτητα η απόφαση των Radiohead για ελεύθερη διανομή. Εντάξει. Είναι υπέροχο το όλο concept. Αλλά όποτε άκουγα τη μουσική του μου έβγαζε μια αίσθηση μεταλλωρυχείου, μια σκουριασμένη βροχή από πρόκες από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις.

Μέσα από το παραπάνω πρίσμα το In Rainbows σίγουρα κερδίζει πόντους, είναι σα να μετράμε το ύψος δυο αθλητών, ο ένας να φοράει παπούτσια, ο άλλος να είναι ξυπόλητος, κι η επιτροπή να το δέχεται αυτό. Αλλά και δωδεκάποντη γόβα κι αν φορέσει το In Rainbows ή όποιο άλλο άλμπουμ των Radiohead (και σχεδόν όλων των υπόλοιπων συγκροτημάτων των 90s) ποτέ δε θα μπορεί να ξεπεράσει το ακουστικό μεγαλείο που τιτλοφορείται OK Computer. 12 τραγούδια που από μόνα τους θα ήταν αρκετά για να να μπει το καθένα σε ένα διαφορετικό LP και να ΄ναι το πολύ σπουδαίο τραγούδι εκείνου του LP, δέθηκαν μαζί στιχουργικά και μουσικά και φτιάξανε το σύμπαν του OK Computer. Σε μια ακροβασία μεταξύ στοιχειωτικής μελωδίας και εύηχου φαζαρίσματος οι Radiohead παραδίδουν το masterpiece τους καταγράφοντας τις σύγχρονες κοινωνικές μας νευρώσεις. Κι αν κάθε κοινωνία και κάθε άνθρωπος δεν είναι τίποτα άλλο παρά το μόρφωμα των εμμονών που τους χαρακτηρίζουν, τότε δικαιωματικά οι Radiohead τόσο απλά και τόσο τελειοθηρικά παίρνουν τη θέση μεγάλου ζωγράφου που με το OK Computer αιχμαλώτισε και απαθανάτισε για πάντα στον μουσικό καμβά τη συμπλεγματική αυτή μορφή του κόσμου μας στη στροφή του 21ου αιώνα.

OK_Computer

κυβερνητικά σενάρια

(post διερευνητικό)

Κατόπιν εκλογών πέτυχα αυτήν εδώ την ευφάνταστη απεικόνιση για τη δημοσκοπική πρόβλεψη για εννιακομματική βουλή από το blog panosz.wordpress. Είπα να το συνεχίσω λίγο, εξετάζοντας τους δρόμους που ανοίγονται μπροστά μας σχετικά με το σχηματισμό κυβέρνησης.