Tag Archives: movies

σκηνή ανθολογίας

  • Πλουραλισμός. Ο σκηνοθέτης δε φείδεται χαρακτήρων. Θα αρκούσαν τρεις τέσσερις για να προωθήσουν την πλοκή – εκείνος μας παραδίδει ένα τσούρμο από δαύτους με κλιμακούμενη εμπλοκή στη σκηνή: ομιλών ρόλος, προσκήνιο, χορωδία, φόντο ή απλώς το «αλάτι» που νοστιμίζει κάθε δράση. Αν προκαλεί υπερκορεσμό; Με μετρημένη σκηνική διάταξη επιφέρει μια θαυμαστή ισορροπία.
  • Η έκπληξη του αναμενόμενου. Οι πρωταγωνιστές ποτέ δεν πεθαίνουν. Βασανίζονται, ναι, υποφέρουν, αλλά πάντοτε βρίσκουν οδό διαφυγής. Το ξέρεις ότι θα συμβεί. Το περιμένεις. Μένει να μάθεις το πώς. Το στοίχημα που όλοι οι σκηνοθέτες βάζουν με τον εαυτό τους. Η πινελιά της διάσωσης. Δε χρειάζονται από μηχανής θεοί, καιρικά φαινόμενα, το ιππικό ή μια απίθανη επίδειξη πολεμικών τεχνών. Το πιο σπουδαίο όπλο εδώ αποδεικνύεται μια φωνή και ο λυγμός της. Και όλα παίρνουν το δρόμο τους.
  • Ο χώρος ως πρωταγωνιστής. Σαν τα καζίνο που εμπνέουν ή στοιχειώνουν τους τζογαδόρους. Ή τα καφέ που αγκαλιάζουν στοργικά τους ερωτευμένους για να αναδειχτεί η αγάπη τους. Έτσι και δω. Ο πολυέλαιος, τα βαρέλια, ο πάγκος, το πιάνο, το παράθυρο, το κρασί, όλα ακολουθούν τους χρήστες τους σε μια μεθοδευμένη μεταβολή χρηστικής αξίας.
  • Η κατανομή των ονείρων. Μέσα σε 3 λεπτά παρελαύνει μπροστά μας ό,τι έχει ονειρευτεί ο άνθρωπος από τα βάθη των αιώνων. Η καλλιτεχνική καταξίωση, η ερωτική ανταπόδοση, η επαγγελματική αποκατάσταση, το κυνήγι της προσωπικής φιλοδοξίας, ο πλούτος, η αδιανόητη για τους έξω εμμονή σε προσωπικά χούγια. Αλλά ο κύκλος θα κλείσει όπως άνοιξε. Η γυναικεία φωνή στο τέλος είναι η καθαρτήρια πράξη του είδους μας. Το επίμονο όνειρο για κάτι όμορφο, ευγενικό και άπιαστο, αυτό που τρέφει τα πιο αγνά ιδανικά και τέρπει την ψυχή και μόνο θα είναι εκείνο που πάντοτε θα καθαγιάζει όλες τις επιδιώξεις μας.

άφεση στη μαγεία

Βαρκάρης

DannyReview

Το παραπάνω δημοσίευμα ήταν η αρχή του τέλους της καριέρας του Ντάνι Φίκλο με τον ίδιο τρόπο που η γενέθλια μέρα είναι η πρώτη που φέρνει πιο κοντά στο θάνατο. Η λαμπρή ερμηνεία του και (ίσως ακόμα περισσότερο) η ενθουσιώδης αυτή κριτική τράβηξαν πάνω του την προσοχή του κινηματογραφικού κόσμου και κείνος αγωνίστηκε να μην τη χάσει. Κι όπως οι μαχητές ακμάζουν και παρακμάζουν επενδύοντας πεισματικά στις ίδιες τεχνικές που ο χρόνος φθείρει (ο δυνατός γίνεται σταδιακά βραδυκίνητος, ο ευέλικτος αναιμικός, ο τεχνίτης παλιοκαιρίσιος), έτσι και ο Φίκλο μεγαλούργησε και συνάμα ξόδεψε όλη την καριέρα του ευλαβικά υπηρετώντας το μοναδικό ρόλο που ήξερε να παίζει: εκείνον του Βαρκάρη.

τι σόι ρόλος είναι τούτος;

οι ταινίες που σημάδεψα

Προσκεκλημένος σήμερα της στήλης ο δημοφιλής μπράβος Χαλανδρίου-Κηφισσίας, Μίκι Μετοστανιός.

Στην επαγγελματική και προσωπική μου ζωή συναντήθηκα συχνά με τον κόσμο του σινεμά. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλές περιπτώσεις ταινιών που σημάδεψα, να ας πούμε όταν προπονούμουν στο ολυμπιακό σκητ και μας είχαν τελειώσει οι πήλινοι δίσκοι, χρησιμοποιήσαμε τότε τα dvd του «Τόλμη και Γοητεία» και μετά συνεχίσαμε με όλη τη φιλμογραφία του Γούντι Άλεν. Ή προχτές ας πούμε, ήταν μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, πιο πολύ για τους στόχους, βέβαια, χαχα, γυρνάω σπίτι και βρίσκω τη Μάρα να βλέπει μια ταινία με δυο κοπέλες που φιλιούνται, θολώνω, σημαδεύω την οθόνη, «ΜΗΗΗ, είναι Αντέλ», μου φωνάζει, αντέλ-ξαντέλ καταλήξαμε η Μάρα στον ντοκτόρ και το λάπτοπ στον πισιντοκτόρ.

moviehole

Ναι, ναι, είναι πολλές οι στιγμές. Αλλά τολμώ να πω ότι οι πιο προσωπικές, οι πιο καθοριστικές είναι τέσσερις.

τουλάχιστον ξέρετε πόσο σας περιμένει

clackwalk

Καθώς το Gate Open, η άκρη του νήματος που θα την οδηγούσε σε μια εβδομάδα χαλάρωσης, αναβόσβηνε στην οθόνη πάνω από το κεφάλι της, η Χορεύοντας με τον Ιγκόρ αποφάσισε να χαρίσει στον εαυτό της άλλα πέντε λεπτά βουλιάγματος στην αναπαυτική VIP θέση αναμονής του Toronto Pearson Airport. Το Imitation of Life κουδούνισε μέσα στην τσάντα της και το νήμα έπεσε χάμω. Από την απέναντι κυψέλη ο σκηνοθέτης της την ενημέρωνε ότι η Βαθιά Μέσα στη Στέπα είχε ένα ατυχηματάκι (δυο στάλες ριγμένο κέτσαπ από το λουκάνικο του μηχανικού προβολής θα την καθήλωνε για λίγες μέρες στη μονταζιέρα) και την Τρίτη έπρεπε να βρίσκονται στη θέση της. Το νήμα ανακατεύτηκε. Τρεις προβολές κι ένα class για το νέο κύμα του σλοβάκικου κινηματογράφου. Το νήμα έγινε χίλια κομμάτια.

clackwalk

director’s cut

ameles

Σήμερα το πρωί καθώς βάδιζα προς κάποιο μαγαζί για να αγοράσω μια λάμπα, έριξα κατά λάθος και έσπασα την καμμένη που κουβαλούσα για δείγμα. Ήταν από εκείνες που ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΠΑΣ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΕΙΣ. Γαμώτο, είπα. Κι όλη μου η στενοχώρια εξαντλήθηκε στο 1/4 του δευτερολέπτου που χρειάστηκε για να το ξεστομίσω. Λίγο αργότερα πήρα από το καθαριστήριο το καλό μου το κοστούμι. Ο μαγαζάτορας μου χαμογέλασε φαρδιά δείχνοντας τα κιτρινισμένα του δόντια και δε μου έκοψε απόδειξη. Ήταν όλα ευνοϊκά για έναν γενναίο, «αγαπάς-την-Ελλάδα» καβγά, καθώς είμαι νέος στη γειτονιά και δεν υπήρχε το ανάχωμα της προσωπικής σχέσης. Άχνα δεν έβγαλα. Του ΄δειξα και γω τα δικά μου άσπρα δόντια κι έφυγα. Στο καπάκι παίρνω το αμάξι για να πάω στην πλατεία διανύοντας μια ιλιγγιώδη απόσταση 563 μέτρων. Σκορπάω αφειδώς καυσαέρια ψάχνοντας να παρκάρω και σε κάποια διάβαση διασταυρώνομαι με 2 φοιτήτριες (στο διδακτορικό ελπίζω) που φορούν μίνι. Και το σοκ είναι διπλό. Γιατί ούτε η θέα των γυμνών τους ποδιών δεν είναι αρκετή -όπως άλλοτε- για να εγκλωβίσει το αμάξι σε μια υποκριτική χρονοστιγμή οδηγικής αβρότητας.
ξεκινάει με πόνο, αλλά καταλήγει με ελπίδα

ομαδική ψυχοϊσορροπία

(post σινεάσκηση)

Andrian Tomine για τον New Yorker

Στο σουηδικό Let The Right One In ένας καταπιεσμένος νεαρός γνωρίζει ένα θηλυκό βαμπίρ και η ταινία παρακολουθεί την πορεία του προβληματικού ζευγαριού. Ίσως, βλέποντας αυτήν την ταινία, ο Wes Anderson να σκέφτηκε: «Ωραίο θέμα. Προβληματικό ζευγάρι εφήβων. Μόνο που εδώ είναι Αμερική, δε χρειάζεται να ‘σαι μελαγχολικό βαμπίρ για να αδυνατείς να ενταχθείς στον κοινωνικό σου περίγυρο, μια χαρά δουλειά κάνουν και οι αποσαθρωμένες οικογένειες». Και εγένετο Moonrise Kingdom.

Ο Wes Anderson, βέβαια, έχει γίνει σχεδόν ο γκουρού των ταινιών εσωτερικής αναζήτησης. Οι ήρωές του δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις που το περιβάλλον τους τους επιβάλλει: μια ερωτική απογοήτευση (Rushmore), μια οικογένεια σε διάλυση (The Royal Tenenbaums), ένας ασύλληπτος συμβολικός εχθρός (The Life Aquatic…), ένα ταξίδι σε terra incognita (The Darjeeling Limited). Ανατρέποντας την τόσο βαθιά εν USA ριζωμένη αρχή ότι ο ψυχίατρος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, ότι φτάνει να μιλάς πολύ και για τα πάντα και η εσωτερική σου φορτούνα θα ηρεμήσει, ο Wes Anderson θέλει τους χαρακτήρες του λιτούς σε εκφραστικά μέσα (εκτός βέβαια από τον θρυλικό Max Fischer) να επιδίδονται σε αδιάφορες κενολογίες αποφεύγοντας να εστιάσουν στο θέμα.

Αλλά ό,τι λείπει σε λόγο περισσεύει σε συνεχή κίνηση και δράση. Δράση όχι εξωπραγματικά καταιγιστική, αλλά δράση σε ρυθμούς γήινους, με ταχύτητες ήρεμες ως αργές, όσο χρειάζεται για να περιφέρονται ανθρώπινα σώματα μεταξύ αστικών δρόμων με ποδήλατο ή μεταξύ ορόφων σ’ ένα σπίτι, καταμεσής της θάλασσας, στις ράγες ενός τραίνου ή στα βουνά και στα λαγκάδια ενός απομονωμένου νησιού. Η ψυχανάλυση επιτυγχάνεται μέσα από διαδικασίες ταξιδιωτικές και επιχειρηματικές, από πρόσληψη νέων ερεθισμάτων, από επιτυχίες και αποτυχίες, από χαρές και απογοητεύσεις. Στο τέλος, δεν είναι αποκλειστικά ένας ο ήρωας που θα καταφέρει να επιτύχει μια κατάσταση πλήρωσης. Προωθώντας μέσα από τον κυρίως κορμό της πλοκής πολλές παράλληλες ιστοριούλες που χτίζουν τον φιλμικό κόσμο, είναι όλος τελικά αυτός ο κόσμος που φτάνει σε μια κατάσταση ομαδικής ισορροπίας, κάποια πάθη καταλαγιάζουν, κάποια μυαλά φρονιμεύουν, κάποια σώματα τακτοποιούνται. Αλλά μέχρι πότε;

Μέχρι την επόμενη ταινία. Οι ταινίες του Wes Anderson πλέον σα να περιέχουν η μια την άλλη. Η επιμονή σε μια φιλτραρισμένη διαφορετικότητα, το αφηγηματικό μοτίβο, το επαναλαμβανόμενο cast. Αυτό ίσως κάνει λίγο άβολη την παρακολούθηση του Moonrise Kingdom από «άπειρους» θεατές, καθώς η ιστορία δύο λιγομίλητων παιδιών που το σκάνε από τις εστίες τους για να ζήσουν τι; μια κοινή εβδομάδα στην ακροθαλασσιά; μπορεί και να ακούγεται ανιαρή. Απ’ την άλλη μεριά, οι οπαδοί του σκηνοθέτη αδημονούν για και μεθούν με κάθε νέο δημιούργημά του, ακόμα κι αν πρόκειται για το σχετικά αδύναμο τωρινό. Είναι πάντα θελκτικό να δραπετεύεις σε ένα εναλλακτικό σύμπαν που, αν και φτιαγμένο από τα ίδια πρώτα υλικά με το δικό μας, δίνει περισσότερη βαρύτητα στο συναίσθημα (από τη λογική),  τις προθέσεις (από το αποτέλεσμα), το ταξίδι (από τον προορισμό).

Όπως και να ΄χει, οι συνοδευτικές λεπτομέρειες είναι πάντοτε μια ταινία από μόνες τους: η προσκοπική κατασκήνωση (η επιθεώρηση, τα σήματα, το μητρώο), το καδραρισμένο κουκλοσπίτι της Suzy Bishop (τα βιβλία, τα εξώφυλλα, το πικάπ, τα κιάλια),  το «αγριεμένο» τσούρμο διωκτών του Sam Shakusky, οι σύντομες εμφανίσεις σινεαστέρων, το αλά Shawshank Redemption τούνελ, οι χάρτες του νησιού, ο αμήχανος χορός, τα κοστούμια της κιβωτού, τα καρό υφάσματα, οι ώχρινες αποχρώσεις.

link: Ο κόσμος του Wes Anderson έχει και το δικό του fan-site. Χμ, θα έλεγα λίγο συμβατικό σε σύγκριση με το αντικείμενό του.

χρωμοσωμικός κινηματογράφος

(νυχτεριδοpost)

…login to bat-chat channel…

<newRobinOnTheBlock>Ένα μειονέκτημα του The Dark Knight Rises είναι ότι ο σκηνοθέτης ξεδιπλώνοντας πολλά παράλληλα νήματα δράσης καταφεύγει σε αρκετές χωροχρονικές εκπτώσεις για να διατηρήσει όλες τις υποπλοκές συγχρονισμένες. Αλλά αυτό λίγο πολύ είναι και το μόνο μειονέκτημα της ταινίας.

<J4Jocker>afto ine olo? ke theoris mikro paraptoma to «opote-mas-volevi» senario? den exis tipota alo na pis gia tin tenia?

<newRobinOnTheBlock>Η ταινία είναι μέρος μιας μεγαλειώδους τριλογίας και ως τέτοια την αντιμετωπίζω. Ήταν η τριλογία όπου ο σκηνοθέτης της αποφάσισε να διηγηθεί σχεδόν ρεαλιστικά την ιστορία ενός σούπερ ήρωα. Ξεκινάει (Batman Begins) με τις απαρχές και την ωρίμανση της ιδέας για ανάληψη μασκοφόρου δράσης, τη μύηση στα μυστικά των πολεμικών τεχνών, την αιτιολόγηση των τεχνολογικών καινοτομιών. Συνεχίζει (Dark Knight) με την αντιμετώπιση δύο πρωτόφαντων αντιπάλων: του χαοτικού κακού που η ψυχωτική ιδιοσυγκρασία καθιστά υπέρτατα αδιάφορο και επικίνδυνο μπροστά στο έγκλημα και το θάνατο, και του συντεταγμένου καλού που ανταγωνίζεται σε μεθόδους, επιτυχίες, φήμη και διαστροφή. Και ολοκληρώνει (Dark Knight Rises) με το κλείσιμο των λογαριασμών καθώς το κακό επανέρχεται πιο δυνατό και πιο ύπουλο και πρέπει για άλλη μια φορά ο ήρωας να αναγεννηθεί μέσα στο ίδιο του το όραμά για να το αντιμετωπίσει. Κάθε επεισόδιο είναι το σημείο λήψης κομβικών αποφάσεων: στο 1ο διακυβεύει την εφησυχασμένη, πρότερη ζωή του, στο 2ο την ηρωική του φήμη, στο 3ο την ίδια του τη φυσική υπόσταση.

<J4Jocker>Entaxi. Se ka8e periptosi pantos i tenies tu mainstream goth giganta Barton itan kaliteres. Epeze ke o Nikolson.

<newRobinOnTheBlock>Το να συγκρίνεις τις δύο ταινίες είναι σα να συγκρίνεις ένα παιδικό κόμικ του Φάντομ Ντακ με το «Φύλακα στη Σίκαλη του Γκόθαμ Σίτι». Καμία σχέση. Ένας προς έναν οι ίδιοι χαρακτήρες απείρως αναδεικνύονται βαθύτερα και υποστηρίζονται ουσιωδέστερα από τη δομή και τους ηθοποιούς του κατά Νόλαν αναγνώσματος. Και μη μου λέτε για τον Τζακ. Ο άνθρωπος όπως πάντα έπαιζε τον εαυτό του.

<J4Jocker>Ekrixis ixe?

<newRobinOnTheBlock>Είχε, αλλά δεν είναι οι εκρήξεις το πιο εκκωφαντικό πράμα στο BatmanTrilogy. Το τρίτο μέρος έχω την αίσθηση ότι έχει λιγότερο μασκοφόρο batman και περισσότερο Γκόθαμ+συνεργασία+εσωτερικότητα από οποιαδήποτε άλλη ταινία. Τα πρώτα 40 λεπτά είναι ένα συνεχές κλείσιμο του ματιού του Νόλαν: σε μια σειρά από διαλόγους του «συνταξιοδοτηθέντος» με τον κύκλο του μας εξηγεί το γιατί της αποχώρησης και προεξοφλεί το ποτέ της επανάκαμψης. Λόγια του αέρα. Χαμογελάω. Παράλληλα, ο Νόλαν στήνει καλοσχεδιασμένα την παγίδα του αναπάντεχου. Μας πετάει το δόλωμα με τον νεαρό αστυνομικό που μετά τις 2-3 πρώτες του σκηνές ψιλοφανταζόμαστε ποιο θα είναι το μέλλον του, μόνο και μόνο για να αδρανοποιήσουμε τις κεραίες μας και να μας εκπλήξει εκεί που δεν το περιμένουμε. Και σε όλο το έργο ειρωνικές και ηρωικές ατάκες, επιπέδου Καζαμπλάνκας (βέβηλε!) εκτοξεύονται πανταχόθεν. «The victory had defeated you».

<J4Jocker>Kala, kala, pes ke kati enantia re pedi mu.

<newRobinOnTheBlock>Είπα στην αρχή. Κι επίσης ακόμα με ξενίζει η ανορθογραφία του 2ου μέρους με τα δίδυμα πλοία των μεγαλόψυχων πολιτών και κατάδικων. Που κάπως τη διορθώνει στο Rises με τη μυωπική αντιμετώπιση της ζοφερής κατάστασης από Στρατό και Αστυνομία εκτός Γκόθαμ.

<J4Jocker>Ti les re? Afu mu ipane oti sto telos ta batsonia xeskizonte gia to geniko kalo.

<newRobinOnTheBlock>Ναι, δίκιο έχεις, αν και εκεί θέλησε πιθανόν να δηλώσει κάτι άλλο. Μακριά από ιπτάμενες μηχανές και μηχανές του θανάτου, μακριά από σχέδια, κατασκοπεύσεις, μέτρα και αντίμετρα φτάνει μια στιγμή που η μάχη του κακού με το καλό ξαναγυρίζει στην πρωτόγονη γήινη μορφή της: δυο (ή 3000 χιλιάδες) άντρες να παίζουν μπουνιές όχι για το δίκαιο, το νόμιμο και το ηθικό, αλλά για την επιβίωση και μόνο.

<J4Jocker>Malon to apolafses.

<newRobinOnTheBlock>Το ξύλο όχι ιδιαίτερα. Αλλά κάθε λεπτό της ταινίας, ναι!, και πολύ παραπάνω. Ίσως να φταίει ότι είχα να πάω και 2 χρόνια σινεμά. Ποιος ξέρει, μπορεί ακόμα και Γούντι Άλεν να ΄βλεπα και να διασκέδαζα. Μετά τη Ρώμη λέει θα γυρίσει ταινία στην Αθήνα, όλοι οι χαρακτήρες είναι ήδη έτοιμοι, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα. Δε βρίσκει ωραίες σκηνές για το εναρκτήριο τρίλεπτο (όπως στο Παρίσι) και θα δείχνει, λέει, για 3 λεπτά τον Παρθενώνα. Ίδωμεν.

<J4Jocker>Ke ti apomeni?

<newRobinOnTheBlock>Η ερώτηση της Ρεντ: ως πότε οι άντρες θα συγκινούνται με τους ήρωες (Black Knight); Δεν ξέρω, υποθέτω ως τότε που οι γυναίκες θα συγκινούνται με τις χορεύτριες (Black Swan). Χρωμοσωμικός κινηματογράφος.