Tag Archives: songsx2

ερυθρός ραδιοσταυρός

(post ζευγάρια τραγουδιών ΙIIπλή δόση)

Αναζήτηση παλιών, νυχτερινών, ροκ, ραδιοφωνικών παραγωγών: αρχές της δεκαετίας του 90. Ηράκλειο Κρήτης. Ίσως κάποιος από τους 15 ανθρώπους που με διαβάζουν να είναι ένας από αυτούς. Απιθανότητα μεγαλύτερη κι από 2 μελαχρινές γκαραζιέρισσες που εμφανίζονται στη μέση του πουθενά για να βοηθήσουν σε βλάβη αυτοκινήτου.

Ο ένας είχε 2 εκπομπές, Σάββατο 10-12 και Τρίτη μετά τις 11 ή 12 (δε θυμάμαι τους τίτλους). Την εκπομπή του Σαββάτου την άκουγα συχνά γιατί δεν έβγαινα ποτέ έξω Σάββατο (καλά, ούτε και τις άλλες μέρες έβγαινα) και είχε το εξής μοτίβο: πρώτη μισή ώρα ξένα όχι πολύ δυνατά, την επόμενη ώρα ελληνικά, επιστροφή 11μισι με 12 με ξένες ροκιές ξεσηκωτικές. Στην εκπομπή της Τρίτης έπαιζε παλιό ροκ από 70s, Jethro Tull, Supertramp, Pink Floyd κα. Κλασική του ατάκα, αφού τελείωνε ένα κομμάτι Led Zeppelin: «και τι μπορούμε να ακούσουμε μετά από Led Zeppelin παρά μόνο …. Led Zeppelin και πάλι». Ήταν υπερήφανος δε για ένα δισκάκι του με μια extended εκτέλεση του «Love is like Oxygen». Κάποια εποχή άρχισε να παίζει ολόκληρους δίσκους από 70s και εκεί ομολογώ τον έχασα.

Μια εκπομπή με πανέξυπνο τίτλο ήταν η εξής: «μεσάνυχτα και ροκ για όσους έχουν μεσάνυχτα από ροκ». 12-2 κάθε Τετάρτη (ή κάπου μεσοβδόμαδα). Ένα νεαρό παιδί, μάλλον φοιτητής που είχε επιστρέψει στην πατρίδα, έπαιζε 2 ώρες σύγχρονο ροκ. Το μεγάλο του προτέρημα ότι δεν έσκαβε ΤΟΣΟ βαθιά που να μην σου επιτρέπει να έχεις σημεία αναφοράς και να μπορείς να πιαστείς. Waterboys, Violent Femmes, Godfathers, Bad Seeds, Cure τέτοια πράγματα, γνωστά αλλά και ολίγοντι άγνωστα. Ενίοτε έπαιζε και αφιερώματα, όπως ένα πολύ καλό που είχε κάνει για τους REM με τα 80-87 παλιά τους τραγούδια (προ μαντολίνου δηλ.).

Τέλος, υπήρχαν και δυο φοιτητόνια που 12-2 κάποια καθημερινή νύχτα παρουσίαζαν τους δίσκους (και τις κασέτες) τους κάτω από τον τίτλο «Η εκπομπή με τα χίλια πρόσωπα». Ο τίτλος είχε σημασία γιατί δεν περιορίζονταν σε ένα μουσικό είδος, ροκ, τζαζ, blues, ποπ, soundtracks όλα είχαν θέση στο πρόγραμμά τους, το οποίο ανάμεσα στα τραγούδια διανθιζόταν με αναγνώσεις από βιβλία για μουσικούς, Louis Armstrong, Billie Holiday και κριτικές για ταινίες. Κλασική τους ατάκα: «και τώρα να περάσουμε σε άλλο ένα από τα 1000 πρόσωπα της εκπομπής» κλπ κλπ. Ο ένας ακουγόταν πιο brutal και ροκάς, ο άλλος πιο κινηματογραφόφιλος και τζαζ, το άλλοθι του τίτλου και της σύνθεσης της εκπομπής πάντως τους επέτρεπε να κάνουν τις πιο χαοτικές εναλλαγές, πχ Stone Roses με Nina Simone ή Ella Fitzerald με Police.

Advertisements

from hero to zero

(post ζευγάρια τραγουδιών ΙΙ)

The Wallflowers: Heroes (1998) <-> Nirvana: The Man Who Sold The World (1993)Το πρώτο, από το soundtrack μιας αποτυχημένης ταινίας, δίνει την ευκαιρία στους Wallflowers να προσθέσουν μια επιτυχία στην όχι και μακροσκελή σχετική λίστα τους. Το δεύτερο, από μια εμφάνιση παραγγελία του MTV, καταλήγει ναυαρχίδα του σπουδαιότερου unplugged κονσέρτου.

Οι Wallflowers σκαρώνουν μια επική μίνι εισαγωγή που γρήγορα καταλαγιάζει σε προετοιμασία για το τι θα ακολουθήσει. Το τραγούδι είναι μια ανηφορική διαδρομή προς την κορύφωση της πραγμάτωσης μιας εξωφρενικής, ερωτικής ευχής, ένα ζευγάρι με τον κόσμο όλο ενάντια διαπιστώνει ότι τους χρειάζεται «ηρωικό» υλικό για να τα βγάλει πέρα με εχθρούς συντηρητικούς και πάνοπλους, εξού και επικινδυνότατους. Ηρωικό υλικό, έστω και για μια μέρα, να τι χρειάζεται αυτή η αγάπη.

Απ’ την άλλη, οι Nirvana, αν και unplugged, ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα τόσο με το γεμάτο ήχο τους (κιθάρα, τύμπανα, ακόρντα, βιόλα) όσο και με τη σπαρακτική χροιά του τραγουδιστή τους. «Συναντούν» τον άνθρωπο που πούλησε τον κόσμο. Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει κάποιος; Εντάξει τον εαυτό σου, εντάξει τους φίλους σου, αλλά τον κόσμο; Κι όλο αυτό στο όνομα ποιας αξίας, με τι αντίτιμο και τι συνέπειες; Απλός πολλαπλασιασμός: όταν είσαι ένα σκέτο μηδενικό, ό,τι και να πιάσεις γίνεται ένα σκέτο τίποτα.

hero2zero

-Πουλάς τρέλα ή όντως δεν ξέρεις ότι και τα δυο τραγούδια είναι του Bowie; Ναι, αλλά το πρώτο το ξαναθυμήθηκα μετά από χρόνια από τους Wallflowers και το δεύτερο δεν ήξερα καν ότι υπήρχε πριν τους Nirvana (ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΜΕ). Ως διασκευές δε λένε και πολλά πράματα, με την έννοια ότι δεν αναδομούν τα πρωτότυπα. Οι Wallflowers ανεβάζουν λίγο την ηλεκτρική ένταση, οι Nirvana αναπόφευκτα την κατεβάζουν. Τα πρωτότυπα είναι ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ, κι είναι τόσο εύκολο να καρφώνεις την μπάλα όταν στέκεσαι στους ώμους ενός γίγαντα. Απ΄την άλλη, ο Dylan προσθέτει κάτι στην αποφασιστικότητα και σοβαρότητα που απαιτείται σε κάθε ήρωα σε αντίθεση με την εμμονική τρέλα του Bowie, ο δε Cobain ζει γεμάτος τύψεις το τραγούδι ως να ήταν όντως αυτός που συνάντησε και δεν απέτρεψε τον προδότη από την καταστροφική του αποστολή.

Δείτε και το video clip του Μποουίστικου Heroes. Τη στάση του, τη ματιά του, τις χειρονομίες. Λες και όλο το τραγούδι γράφτηκε για να μπορέσει να ξεστομίσει την κραυγή στο 1:16. Όσο για το «the man who sold the world lyrics», googlάρετε το και να γιατί φρικάρει ο David.

ζευγάρια τραγουδιών Ι

(post ζευγαρωτό)

Είναι μερικές φορές που δυο τραγούδια έρχονται και τα μαθαίνεις την ίδια εποχή (ασχέτως από το πότε έχουν κυκλοφορήσει) και καταλαμβάνουν την ίδια γωνιά μέσα σου σα ζευγάρι που στήνει το τσαντίρι του στο μουσικό θυμικό σου και ορκίζεται αιώνια πίστη και συμπόρευση. Έχω δώσει καταφύγιο σε πολλά τέτοια ζευγαράκια κι ένα από αυτά είναι το:

The Stranglers: No Mercy (1984) <–> The Sound: I Can’t Escape Myself (1980). Τα πρωτοάκουσα σε κάποιο μπαρ/ράδιο κάπου εκεί γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 80, τότε που μες στην αχλύ της μουσικής μου άγνοιας μπέρδευα φωνές, μελωδίες και χτενίσματατα (με κορυφαία σύγχυση μεταξύ της φάτσας του Simon Le Bon των Wham και του George Michael των 2xDuran). Τότε νόμιζα ότι είναι το ίδιο συγκρότημα (πολύ άσχετος ε;) και πέρασαν κάποια χρόνια μέχρι να μάθω ποιος τραγουδάει τι. Αλλά η διαπλοκή παραμένει και 30 χρόνια μετά η φλόγα τους καίει ακόμα.

Απ’ τη μια έχουμε ένα όνομα συγκροτήματος ανατριχιαστικό – απ’ την άλλη ένα άκρως κοινότυπο. Απ΄τη μια το No Mercy από κάποιο 8ο lp των Stranglers που ήδη έχουν αλλάξει ως τότε 2-3 ήχους επιβιβασμένοι στο χαμένο άρμα της ανανέωσης – απ’ την άλλη το Escape Myself είναι το 1ο τραγούδι του 1ου lp των Sound και άρα ευθύνεται για την εναρκτήρια εντύπωση του στιχουργικού και ακουστικού τους στίγματος. Απ΄ τη μια ένα σχεδόν χαρωπό χορωδιακό σχήμα πατάει πάνω στα δίνοτα των πλήκτρων για να τονίσει κάπως αδιάφορα την αδυναμία δραπέτευσης από την απονιά της ζωής. Κι απ’ την άλλη ένα δυσοίωνο rythm section δίνει τον τόνο σε μια φωνή που πίσω από εσωτερικά κάγκελα οδύρεται με τη διαπίστωση ότι η πραγματική φυλακή είναι ο εαυτός μας.

Οι γύρω μας και το εγώ μας. Κανείς δε θέλει και κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει. Η απουσία οίκτου και η απουσία ελπίδας. Μερικές φορές, χρειάζεται 20 χρόνια για να σκάψεις το τούνελ που θα σε βγάλει όπου έξω από την όποια φυλακή.