Tag Archives: sunCoμικς

βράζοντας ηλιοτρόπια στην τσουλήθρα

(post αέραααααα)

Snoopy by Charles M. Schulz

Στην παιδική χαρά. Στην τσουλήθρα. Έχεις τρελαθεί να ανεβοκατεβαίνεις, το σκαρφάλωμα στις σκάλες είναι μια πρόσφατη κατάκτησή σου και δοκιμάζεις επίμονα τις αντοχές μας, τις δικές σου τις φυσικές, τις δικές μου της υπομονής.

Κάθε φορά που ξεκινάς την ανάβαση ακολουθώ ασθμαίνοντας προσπαθώντας να εντοπίσω όλες τις δυνητικές παγίδες που είναι ικανές εσένα να καταρρίψουν και εμένα να ταπεινώσουν.

Κάθε φορά που τσουλώντας ολοκληρώνεις τη διαπλανητική τροχιά και προσγειώνεσαι σε στέρεο έδαφος κουνάς τα χέρια πλημμυρισμένη από ανέμελη ευφορία, από τρελή ικανοποίηση, από επιτακτική προσταγή για επανάληψη του κύκλου.

Ώσπου κάποια στιγμή, κάπου εκεί στις 30+ γυροβολιές σου, ανεβαίνεις τα σκαλιά και αντί να βουτήξεις σε άλλη μια φρενήρη ολίσθηση, αποφασίζεις και κάθεσαι στη ξύλινη βάση της κορυφής. Δεν είναι από κούραση, δεν είναι από ανία, δεν είναι από απορία. Έχεις ένα βλέμμα εξωφρενικά αμέριμνο και αδράζεις τη στιγμή για να περιστρέψεις τη ματιά σου και να παρατηρήσεις λίγο τον κόσμο από ψηλά. Κοιτάς εμένα, τα άλλα παιδάκια, τα δέντρα, το συντριβάνι, τους θαμώνες. Είμαστε εμείς το σκηνικό της κατάκτησης της σελήνης σου; Εσύ είσαι ήρεμη, η πραότητα της κινησιολογίας σου αναδίδει μία αίσθηση αναμενόμενης εκπλήρωσης, σαν ο Σουμάχερ να έχει κερδίσει τον 5ο σερί τίτλο, σαν οι Beatles να έχουν βγάλει μόλις το 17ο Νο1 hit τους, σαν ο Βαν Γκογκ να ζωγράφισε και πάλι μερικά ηλιοτρόπια για κάποιον ηγεμόνα, σαν ο Ροκφέλερ να πρόσθεσε ένα μηδενικό στην περιουσία του, σαν εγώ, ας πούμε, να έχω βράσει το 3ο συνεχές αυγό μου.

Δε γελάς, δε φοβάσαι, δεν ανησυχείς, δεν εκτροχιάζεσαι, δε μιλάς, δε δείχνεις. Μόνο κοιτάς γαλήνια και ανέκφραστα, τι να σκέπτεσαι άραγε, δε ξέρω, ποτέ δε θα μάθω, το μόνο που αμέσως καταλαβαίνω είναι ότι αυτή η ζωγραφιά που είναι το μουτράκι σου αυτή τη στιγμή έχει χαραχτεί για πάντα στο μυαλό και στην ψυχή μου, πέφτω και γω στην παγίδα και ξεκινάω το τριπάκι στη χώρα της γονεϊκής άνοιας, εύχομαι πολλές φορές στη ζωή σου να φοράς το βλέμμα τούτο, το δηλωτικό της χαλαρής επίτευξης ενός δύσκολου στόχου που η επίμοχθη προσπάθεια σου τον κάνει να φαντάζει γελοιωδώς εύκολος.

Φυσικά, μετά από 7 δευτερόλεπτα κάνεις αυτό που πολύ καλά θα κάνεις για όλη σου την υπόλοιπη ζωή: με διαψεύδεις: σηκώνεσαι, ξανατσουλάς και ουρλιάζεις. Τι να πω, ακόμα και ο Σουμάχερ πανηγύριζε με σαμπάνια τον 5ο σερί τίτλο…

Advertisements

ΣΥΡΙΖΟΟROPA

(post ελευθερότυπο)

Είναι περίεργο που ξαπλώνω, ηρεμώ και σκέπτομαι ακούγοντας ένα τραγούδι που οι στίχοι του είναι φτιαγμένοι από επίσημα διαφημιστικά σλόγκαν, από τσιτάτα δηλαδή που στοχεύουν στην αδρανοποίηση του μυαλού και την αυτόματη κινητοποίηση του καταναλωτικού υποσυνείδητου. Είναι που το τραγούδι αυτό κλείνει μέσα του μαζί

– τη ζοφερότητα, τον κίνδυνο, τη μαυρίλα, τον ολοκληρωτισμό, την επίπλαστη αγοραία ελπίδα

– την αναζήτηση, τον παιάνα, τη ρήξη, το «εν οίδα…», τη δράση, το όνειρο

Κοίτα, ΣΥΡΙΖΑ, όλος ο κόσμος συνωμοτεί για να κερδίσεις τις αυριανές εκλογές. Μέχρι και η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, δηλαδή οι συντάκτες της, σταματήσανε την απεργία για μία μέρα για να μας πούνε να σε ψηφίσουμε. Χαρωπά καλοδεχούμενοι. Μας έλειψαν. Ήταν όλοι οι καλοί εκεί (να μη λέμε ονόματα). Σαν τους Watchmen, συναισθανόμενοι την κρισιμότητα των στιγμών, άφησαν στην άκρη παλαιές αντιπαραθέσεις, έτριξαν δάκτυλα και πλάτες για να ξεσκουριάσουν από την ακινησία τόσων μηνών και ανέλαβαν δράση.

Στιγμάτισαν τις παλινωδίες και τα λάθη της ηγεσίας σου, λοιδώρησαν το πολυσυλλεκτικό των απόψεων και των ψηφοφόρων σου, αναρωτήθηκαν για το στρατηγικό κυβερνητικό σου σχέδιο. Αλλά στο τέλος κατέληξαν ότι είσαι η επιβεβλημένη επιλογή. Επιλογή για μια κάποια λύση; Όχι, επιλογή για να στείλουμε ένα μήνυμα Αντίστασης, Σπασίματος του Δοκιμαστικού Σωλήνα, Δημοκρατίας, Ιστορίας. Το βλέπω να έρχεται. Θα είμαστε ο πρώτος στρατιώτης που σπάει το φράγμα των εχθρικών παρατάξεων, τι τιμή, θα τρυπηθούμε από τη λόγχη ενός αδιάφορου, φθονερού κομπάρσου, αλλά το πεσμένο, άψυχο σώμα μας θα φτιάξει μια νεκρική, ανθρώπινη σκάλα πάνω στην οποία θα μπορέσουν να πατήσουν καλύτερα οι επόμενοι.

Εκτός, εκτός κι αν είμαστε ο Τομ Κρουζ και με κάποιο τρόπο καθώς θα επελαύνουμε οι σφαίρες δίπλα μας θα σκοτώνουν τους διπλανούς και τους από πίσω μας κι όταν θα μπούμε στο κάστρο θα τους πάρουμε όλους παραμάσχαλα, ίσως χρειαστεί μια καίρια παρέμβαση από κάποιο αόρατο χέρι που μέσα στον αχταρμά θα σκοτώσει τον καλύτερο σκοπευτή των αντιπάλων που μας έχει κλειδώσει στο κλεισιοσκόπιό του.

Αναρωτιέμαι πότε σταμάτησε η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ να έχει υπότιτλο στην 1η σελίδα της. Θυμάμαι μόνο τα «στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία» και «στηρίζουμε την κάθαρση, ελέγχουμε την εξουσία». Αργότερα; Τώρα; Ίσως «στηρίζουμε το όνειρο ελέγχουμε την πεμπτουσία»; Μπαα, δε μου βγαίνει.

——————-

Don’t worry baby, it’s gonna be alright
Uncertainty can be a guiding light
I hear voices, ridiculous voices
Out in the slipstream
Let’s go, let’s go overground
Take your head out of the mud baby

She’s gonna dream up
The world she wants to live in
She’s gonna dream out loud
She’s gonna dream out loud

——————-

Αν οι κάλπες και οι συσχετισμοί δείξουν ΝΔ ξέρουμε τι να περιμένουμε. Αν πάλι δείξουν ΣΥΡΙΖΑ δύο ή μάλλον τρία θα είναι τα μεγάλα ερωτήματα για την πολιτική του.

1. Πώς θα καταφέρει να ελιχθεί ως Κυβέρνηση ανάμεσα στις δεκατόσες Συμπληγάδες που ετοιμάζονται να τσακίσουν το ελληνικό καράβι

2. Πώς θα συνδυάσει και παροχές και οικονομία και (υγιή) Κρατισμό και ανάπτυξη

3. Πώς θα ζήσει με τους ψηφοφόρους του που από τη μια τον γιγάντωσαν από την άλλη δεν παύουν -πολλοί από αυτούς- να ανήκουν στο είδος των πολιτών που θεωρούν ότι το Κράτος βρίσκεται εκεί μόνο και μόνο για να τους εξυπηρετεί.

Ίδωμεν.

ψηφιακές εκλογές. ENTER_|

(post συντεχνιακό)

e-vote

Σε μια εποχή που όλα μετατρέπονται σε Bytes, είναι περίεργο που ακόμα δεν έχει τεθεί στα σοβαρά το θέμα της ηλεκτρονικής διεξαγωγής των εκλογών. Το μόνο που χρειάζεται είναι 1) μια μεγάλη βάση δεδομένων με τα στοιχεία των εκλογέων (θυμίζω: η βάση αυτή υπάρχει ήδη και μπορείτε να τη βρείτε εδώ), 2) μερικές ρουτίνες ενθυλάκωσης και προσωρινής κρυπτογράφησης των ψήφων ώστε να μην είναι δυνατή η αντιστοίχηση (πχ μέσω κάποιας χρονοσφραγίδας) της ψήφου με τον ψηφοφόρο και 3) λίγη καλή θέληση (το δυσκολότερο). Αρχικά, βέβαια, θα εμφανίζονταν κάποια προβλήματα πυροδοτούμενα κυρίως από τη δύναμη της τεχνοφοβικής αδράνειας και από τη συντεχνιακή αντίδραση ευνοούμενων επαγγελματικών ομάδων, αλλά σύντομα θα διαπιστώναμε όλοι τα θετικά της ψηφιακοποίησης. Να τρεις λόγοι που είναι σημαντικοί για μένα:

  • Θα σταματήσουν οι μετακινήσεις ψηφοφόρων. Ο καθένας θα μπορεί θεωρητικά να ψηφίζει όπου θέλει. Αλλά για να μη γίνεται κομφούζιο θα υπάρχουν και πάλι εκλογικά τμήματα για να μοιράζεται σε ευρύ γεωγραφικό φάσμα το εκλογικό σώμα. Και όλοι θα δηλώνουμε από πριν σε ποια πόλη θέλουμε να ψηφίσουμε. Αυτό που θα γλιτώσουμε είναι ότι θα σταματήσουν επιτέλους τα κόμματα να ενδύονται στολή πρακτόρων ταξιδίων στην πλάτη της ελληνικής οικονομίας. Το ότι, ενώ βρισκόμαστε στο χάλι που βρισκόμαστε, τα κόμματα και πάλι μοίραζαν αφειδώς δωρεάν εισιτήρια (από ποιον κουρμπανά, άραγε) και το ότι οι λαίμαργοι Έλληνες πολίτες τα καλοδέχονταν και τα επιζητούσαν δείχνει γιατί όσα μνημόνια και να έρθουν, όσες διαγραφές χρεών και να γίνουν δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει γιατρειά σε αυτόν τον τόπο.
  • Θα σταματήσω επιτέλους να βρίσκω στην πόρτα μου φακέλους με σταυρωμένα ψηφοδέλτια. ΕΛΕΟΣ! Ερώτηση: έχει γίνει ποτέ καμιά δημοσκόπηση, όπου να ερωτάται ο ψηφοφόρος αν ρίχνει στην κάλπη από πριν σταυρωμένο ψηφοδέλτιο ή αν το σταυρώνει εκείνη την ώρα μέσα στο παραβάν; Για τι ποσοστά μιλάμε; Να υποθέσω ότι το ποσοστό συμβαδίζει με το ποσοστό αναλφαβητισμού στη χώρα; Με το ποσοστό κομματικά ανασφαλών στη χώρα; Με το ποσοστό πειθήνιων προβάτων; Με το ποσοστό εκτίμησης της αβουλίας από τα επιτελεία των υποψηφίων; Με το ποσοστό κουτοπόνηρων καταφερτζήδων; «Τι κάνετε μωρέ; Σταματήστε το σταύρωμα! Όχι άλλο σταύρωμα»!
  • (Και το πιο σημαντικό ότι) Θα βολευτούν πολλά παλιά μου φιλαράκια που είναι κομπιουτεράδες και θα αναλάβουν το ρόλο του Αντιπροσώπου Πληροφορικής. Και ο δικαστικός αντιπρόσωπος; Θα υπάρχει ακόμα, περιορισμένος στο έργο επικύρωσης της ταυτοπροσωπίας με βάση την αναγνώριση προσώπου (κι αυτό δηλαδή μέχρι να μπουν retinal scanners). Η κατακύρωση της ηλεκτρονικής ψήφου θα είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του πληροφορικάριου. Θα απαλλαγούμε έτσι κι από άλλο ένα δυσκολοχώνευτο κόστος, το κόστος πληρωμής της αποζημίωσης για τον αντιπρόσωπο και τον γραμματέα. Είμαι τελείως εκτός γήινης πραγματικότητας που σκεπτόμουν ότι θα μπορούσαν οι δικηγορικοί σύλλογοι να εισηγηθούν σε αυτές τις εκλογές την παραίτηση ή έστω τη μείωση στο μισό για την αποζημίωση των μελών τους; Θα μου πεις, και οι ηυ θα κοστίζουν. Μα δε θα ΄ναι κανονικοί ηυ, θα ΄ναι ηυ κακέκτυπα που το μόνο που θα κάνουν θα είναι να συνδέονται στο δίκτυο και να στέλνουν ολιγάριθμα data. Και η ροή της ψηφοφορίας θα κυλάει κάπως έτσι:

…Έλα παππούλη, για φέρε το primary KEY ID σου εδωπέρα. ΤΟ PRIMARY KEY! ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ; Το πρωτεύων κλειδί σου. Ναι, το κλειδί σου. Ναι, όχι, όχι το κλειδί του σπιτιού σου, βάλτο μέσα, τι να το κάνω, το entity κλειδί για την election Database, πως το λένε, την ταυτότητά σου βρε παππού. Άντε μπράβο. Παππούλη πήγαινε τώρα εκεί στο laptop, στο display θα δεις έχει ένα API, κλίκαρε με το mouse το interface button με το favorite κόμμα σου και το query θα σου εμφανίσει 5 radio buttons με τους candidates. Πρόσεχε, δεν είναι check boxes είναι radio buttons, που σημαίνει ότι μπορείς να κλικάρεις μόνο ένα. Αν θες να ρίξεις λευκό δεν κλικάρεις τίποτα. Θα σε ρωτήσει Are you Sure? και πρέπει να κάνεις confirm. Εύκολο δεν είναι παππούλη;…. Έλα τώρα από δω να σου δώσω το receipt για το vote transaction που έκανες. Συγχαρητήρια!

οικονομολόγοι απωλέσθησαν στοπ

Δύσκολοι καιροί για οικονομολόγους. Πρέπει να προσέχεις τι θα πεις (ώστε να μην διαψευστείς), πώς θα το πεις (για να γίνεις κατανοητός), πότε θα το πεις (μην και πανικοβάλλεις), γιατί θα το πεις (μήπως και «βαφτείς»). Ίσως γι’ αυτό έχουν εξαφανιστεί και από το στερέωμα. Είναι και που δρουν εν πολλοίς στον ίδιο χώρο και με τους πολιτικούς – όσο να το πεις, οι δεύτεροι διαθέτουν περισσότερη άνεση με το Μέσο.

Στις άλλες επαγγελματικές ομάδες τα πράγματα είναι πιο σαφή. Δεν έχουν παράπονο, ο χρόνος και τα γεγονότα κυλάνε, κάποια στιγμή έρχεται η σειρά τους να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον.

Γίνεται σεισμός, ας πούμε, ξεφυτρώνουν τα γνωστά μανιτάρια με μόνα σημεία διαφωνίας αν ήταν 6,1 ή 6,2 ρίχτερ και αν οι επιχορηγήσεις των αστεροσκοπείων αξιοποιούνται αποτελεσματικά. Αλλάζει το φορολογικό νομοσχέδιο, φοράνε τη γραβάτα τους οι λογιστές και οι φοροτεχνικοί αναμασώντας το ίδιο παραμύθι «τα βάρη, οι ελαφρύνσεις, οι αδικίες …». Πλησιάζει ή ολοκληρώνεται η Eurovision, πλημμυρίζουμε από παρηκμασμένους μουσικούς, που σχολιάζουν τη μελωδία, το ρεφρέν, το φόρεμα, τα λάθη. Χάνουμε 4-1 από την Τουρκία, καλησπερίζουμε τους παλαιούς ποδοσφαιριστές να μιλάνε για τη φανέλα και τις πορτοκαλάδες που πίνανε στο καιρό τους (δώρο ένας Γιακουμάτος να φωνάζει για την εθνική υπερηφάνεια).

Αλλά οι οικονομολόγοι;

Κομοτηνή, η πόλη των 50M

Στην Κομοτηνή απ’ ό,τι μου λένε έχουν Internet στα 50/5Mbps down/up. Το ΄ψαξα λίγο και ιδού:

Η Κομοτηνή είναι η 1η πρώτη πόλη στην Ελλάδα που όλη της σχεδόν η έκταση έχει καλυφθεί με δίκτυο οπτικών ινών (από τον ΟΤΕ). Και όπου να ΄ναι το ίδιο συμβαίνει σε Ξάνθη, Αλεξανδρούπολη και ορισμένες περιοχές στην Αθήνα. Όταν λέω «όλη η έκταση με δίκτυο οπτικών ινών» είναι λίγο παραπλανητικό, εννοώ από το κέντρο του παρόχου (ΟΤΕ) ως όλα τα KV (καφάο: συγκεντρωτές καλωδίων τηλεπικοινωνιών, που βρίσκονται σχεδόν σε κάθε γειτονιά). Αυτή η κατασκευή πέρα απ’ την αυταξία της είναι και το 1ο βήμα προς ένα μελλοντικό σχέδιο να πάει οπτική ίνα σε κάθε σπίτι/πολυκατοικία. Έστω κι έτσι (τι έστω λέω…), το υπάρχον οπτικό δίκτυο σε συνδυασμό με τα νέα μηχανήματα που τοποθετήθηκαν σε όλα τα KV επιτρέπουν (περισσότερα γι΄ αυτό στο τέλος) στους Κομοτηναίους να χρησιμοποιούν την τεχνολογία VDSL που μπορεί να δώσει θεωρητικά ως και 100Mb (ή 200 – δεν ξέρω ακριβώς πόσο) μέγιστο, ενώ ο χαλκός που χρησιμοποιούμε αποκλειστικά όλοι εμείς το πολύ πολύ να φθάσει ως τα 24M μέσω της τεχνολογίας ADSL.

butcher_vdsl2

Συνέχεια

Ο Φεβρουάριος κι εγώ

Ενθουσιώδης ψυχαναγκασμός. Αυτός είναι ο σωστός όρος. Όταν γύρω στις 10/2 συνειδητοποίησα όλα αυτά που γλαφυρά περιγράφει ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος σχετικά με τις δυσκολίες υλοποίησης του πονήματός του, κουνήθηκα λίγο από τη θέση μου και αποφάσισα ότι δεν μπορούσα να μείνω αδρανής. Δεν μπορούσα να στέλνω μόνο comments, δεν μπορούσα μόνο να στέλνω tweets, δεν μπορούσα μόνο να απολαμβάνω τα μεταμεσονύχτια κεφάλαιά του. Ο Φεβρουάριος δε θα είχε νόημα για μένα, αν δε μ’ έβαζε σ’ ένα τριπάκι ενεργής συμμετοχής και πίεσης. Όπερ και εγένετο (ένα post κάθε μέρα με τις σκέψεις κάθε φορά κι ενός άλλου 2ου χαρακτήρα).

-Δηλαδή σα να μας λες τώρα ότι κι όταν θα έχει Μουντομπάσκετ θα χτυπιέσαι στις ρακέτες, πχ.

Δεν το αποκλείω (ψέμματα!). Άλλωστε πράγματι νομίζω ότι όταν έχει τέτοιες διοργανώσεις ο κόσμος τρέχει και αθλείται περισσότερο (και στοιχηματίζει περισσότερο, βεβαίως βεβαίως).

-Και τώρα;

Τώρα μάλλον θα σβηστούν όλα τα post που έχουν σχέση με εσωτερικούς μονολόγους χαρακτήρων που άπτονται καθαρά της πλοκής και δεν έχουν νόημα χωρίς τον Φεβρ και θα μείνουν μόνο κάποια (ελαφρώς αναμορφωμένα) που μπορούν να σταθούν ως αυτόνομα κείμενα. Update (09.03.12): η τακτοποίηση (σχεδόν) ολοκληρώθηκε.

Και για τέλος, τι άλλο; Ευχαριστούμε και εύγε, Θοδωρή Γεωργακόπουλε!

Update (05.08.12): μετά την κανονική κυκλοφορία του βιβλίου ξαναανάρτησα όλα (29) τα αρχικά κείμενα μου του Φεβρ συμπτυγμένα σε δεκάδες ημερών. Εννοείται ότι δεν έχουν καμία λογοτεχνική ή άλλη αξία, κι ούτε, βέβαια, έχουν καμία σχέση με το υπέροχο πραγματικό μυθιστόρημα. Ο μόνος λόγος που τα διατηρώ είναι γιατί ήταν η αφορμή για το στήσιμο αυτού εδώ του blog. Να τι απέμεινε.